Απόψεις και βαθμός ικανοποίησης γονέων μαθητών Νηπιαγωγείου για τη λειτουργία της σχολικής μονάδας, τη συνεργασία τους με το εκπαιδευτικό προσωπικό και τη διοίκηση του Νηπιαγωγείου.

Abstract

Τα τελευταία χρόνια, ερευνητικά και θεσμικά, έχει πραγματοποιηθεί στροφή ως προς τον τρόπο προσέγγισης της οικογένειας στο εκπαιδευτικό σύστημα. Οι οικονομικές επιστήμες και η ανάγκη για διαμόρφωση αποτελεσματικών υπηρεσιών επηρέασε τον τρόπο σκέψης της εκπαιδευτικής πολιτικής. Πλέον, οι γονείς/ κηδεμόνες του μαθητικού πληθυσμού θεωρούνται βασικοί «πελάτες» του εκπαιδευτικού συστήματος, με αποτέλεσμα να είναι πολύ σημαντική η θετική αξιολόγησή του από τους ίδιους. Οι αλλαγές αυτές δημιούργησαν, κατά συνέπεια, ένα αυξημένο ενδιαφέρον για τη διερεύνηση της ικανοποίησης των γονέων από τα σχολεία των παιδιών τους. Στη βάση αυτών των ερευνών, η γονεϊκότητα αναδεικνύεται ως κοινωνική θέση που η άποψή της συνδέεται στενά με την εκπαιδευτική αναδιαμόρφωση (Räty, et al, 2004). Η εις βάθος κατανόηση, επομένως, των παραγόντων και εν γένει παραμέτρων που αλληλεπιδρούν και οδηγούν σε υψηλή γονική ικανοποίηση αποτελεί βασικό ζήτημα προς προβληματισμό και διερεύνηση. Σκοπός της παρούσας εργασίας, λοιπόν, είναι η διερεύνηση των απόψεων των γονέων μαθητών Νηπιαγωγείου και ο εντοπισμός του βαθμού ικανοποίησής τους από τη λειτουργία της σχολικής μονάδας και τη συνεργασία τους με το εκπαιδευτικό και διοικητικό προσωπικό του Νηπιαγωγείου. Εκατόν σαράντα γονείς μαθητών από τρία νηπιαγωγεία της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δ’ Αθηνών, στις περιοχές Αγίου Δημητρίου και Αργυρούπολης, συμμετείχαν στην έρευνα απαντώντας σε ένα δομημένο ερωτηματολόγιο σχετικά με τους βασικούς άξονες αυτής. Τα ευρήματα της ποσοτικής ανάλυσης ανέδειξαν ότι οι συμμετέχοντες αρχικά εμφανίζουν σχετική ικανοποίηση από την υλικοτεχνική υποδομή των σχολείων και το παρεχόμενο εκπαιδευτικό υλικό, για το οποίο φαίνεται να μην έχουν σαφή εικόνα. Το ίδιο παρατηρήθηκε και για τις μεθόδους διδασκαλίας των νηπιαγωγών. Φαίνεται ότι, ενώ οι γονείς θεωρούν και αξιολογούν θετικά τη σχέση των νηπιαγωγών με τα παιδιά τους, αναγνωρίζοντας ότι βρίσκονται κοντά σε αυτά και γνωρίζουν τις ανάγκες τους, δε γνωρίζουν πλήρως τι μεθόδους αξιοποιούν και τι στοχοθεσία θέτουν. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές εντοπίζεται υψηλός βαθμός ικανοποίησης αναφορικά με την παραμονή των παιδιών τους στο νηπιαγωγείο, την εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και τις συνεργατικές σχέσεις με το εκπαιδευτικό και διοικητικό προσωπικό, γεγονός που δείχνει πιθανότατα το θετικό κλίμα που κυριαρχεί και προωθείται από τα συγκεκριμένα σχολεία. Οι γονείς αναφέρουν, επιπλέον, τη θετική αξιολόγησή τους ως προς τη λειτουργία του νηπιαγωγείου, αφού θεωρούν ότι παρέχονται στα παιδιά τους οι απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες για τη μετέπειτα εξέλιξή τους. Μικρότερος, αλλά εξίσου υψηλός βαθμός ικανοποίησης εντοπίζεται και αναφορικά με την ενίσχυση του κοινωνικο-συναισθηματικού τομέα ανάπτυξης από το σχολείο. Τα συγκεκριμένα ευρήματα σε ένα πρώτο επίπεδο αναδεικνύουν αισιοδοξία ως προς τη λειτουργία της βαθμίδας του ελληνικού δημόσιου νηπιαγωγείου και ως προς την κυρίαρχη κουλτούρα που επικρατεί σε αυτά, αφού οι γονείς δείχνουν τη θετική ικανοποίησή τους. Δημιουργούν, όμως, και επιπλέον τροφή για σκέψη σχετικά με το πώς μπορούν να γίνουν περισσότερο κατανοητοί οι εκπαιδευτικοί στόχοι και οι παιδαγωγικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται στο νηπιαγωγείο από τους γονείς. Η αποκρυστάλλωση αυτών των γκρίζων σημείων μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τη δημιουργία ισχυρότερων σχέσεων και συνέχειας των δύο αυτών πόλων, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο τη γονική ικανοποίηση και την αποτελεσματικότητα των εκπαιδευτικών υπηρεσιών.