H αρχαία Ελληνική μουσική και ειδικότερα η λύρα του Απόλλωνα και η κιθάρα, σε συνδυασμό με θεατρικές ασκήσεις, ως προς την ανάπτυξη της συνεργασίας σε ομάδα Ελλήνων και ξένων.
| dc.contributor.advisor | Παπαδοπούλου, Ιωάννα | |
| dc.contributor.author | Σταθάκος, Ιωάννης | |
| dc.contributor.department | Τμήμα Θεατρικών Σπουδών | el |
| dc.contributor.faculty | Σχολή Καλών Τεχνών | el |
| dc.contributor.master | Δραματική Τέχνη και Παραστατικές Τέχνες στην Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση – MA in Drama and Performing Arts in Education and Lifelong Learning | el |
| dc.date.accessioned | 2024-12-20T08:38:56Z | |
| dc.date.available | 2024-12-20T08:38:56Z | |
| dc.date.issued | 2024-12 | |
| dc.description.abstract | Η εργασία ξεκινάει με ένα παραμύθι που είναι κάτι σαν περίληψη της πτυχιακής σε μία μαγική εκδοχή, που πιστεύω μας βάζει ευχάριστα στο κλίμα. Η επόμενη ενότητα αφορά τις προσωπικές αιτίες, (αφορμή είναι το παρόν μεταπτυχιακό) και τους στόχους γενικούς και ειδικούς της παρούσας εργασίας. Μ΄ άλλα λόγια, πως γεννήθηκε η ιδέα για την παρούσα εργασία και που στοχεύει. Στη συνέχεια πάμε για λίγο στην Αρχαία Ελλάδα, που βοηθάει να απομυθοποιήσουμε και να κατανοήσουμε τη χρήση της λύρας και κατ’ επέκταση της αρχαίας κιθάρας, γιατί οι περισσότεροι στην αρχή, όπως έχω παρατηρήσει στο εργαστήριο μου, τις αντιμετωπίζουν σαν ¨ιερά δισκοπότηρα¨ και εδώ χρησιμοποιούμε τη λύρα και την κιθάρα, πρώτα σαν εκπαιδευτικά εργαλεία, ύστερα σαν μουσικά όργανα και καθόλου σαν αρχαιολογικά ευρήματα. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια γνωριμία και εξοικείωση μαζί τους, ώστε να τις βλέπουμε σαν παραδοσιακά όργανα, όπως όλα τ’ άλλα. Για την σύγχρονη κιθάρα και το γιουκαλίλι θεωρώ ότι είναι πολύ γνωστά όργανα και δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με την περιγραφή και την ιστορία τους.. Δύο λόγια για τους ρυθμούς και ύστερα για το τραγούδι και το κούρντισμα. H θεωρητική υποστήριξη της παρούσας εργασίας, ξεκίνησε απο το βιβλίο του Κρίστοφερ Σμωλ ¨Μουσική, κοινωνία-εκπαίδευση¨ εκδ. Νεφέλη. Το διάβασα για πρώτη φορά το 1987 και από τότε το έχω διαβάσει πάνω από 10 φορές, σε μεγάλο ποσοστό του χρωστάω τη συμμετοχή μου στο παρόν μεταπτυχιακό και κατά κάποιον τρόπο, είναι το μουσικό μου ¨ευαγγέλιο¨. Το 1991 ξέρω πως διδασκόταν στο Μουσικό τμήμα του ΕΚΠΑ, στο μάθημα της εθνομουσικολογίας Πολλές φορές λέω με μία δόση χιούμορ, πως η μουσική μου προσωπικότητα είναι η ρεμπετοπάνκ ιδιοσυγκρασία μου και ο Σμωλ. Η θεωρητική υποστήριξη συνεχίζεται με τη αναφορά και περιγραφή των συστημάτων εκμάθησης μουσικής, Σουζούκι και Ορφ, τα οποία είχαν κοινές αιτίες με την παρούσα εργασία. Δημιουργήθηκαν από την ανεπάρκεια της ωδειακής παιδείας να καλύψει τις εκπαιδευτικές ανάγκες της κοινωνίας.Ο Αριστοτέλης, στα ¨ΠΟΛΙΤΙΚΑ¨ VIII, μας περιγράφει με τη γνωστή του ακριβολογία, το τι μας προσφέρει η ερασιτεχνική ενασχόληση με τη μουσική. Η θεωρητική υποστήριξη πατάει και στον Φ. Νίτσε και ειδικότερα στην ανάλυση του για το Διονυσιακό και Απολλώνιο Πνεύμα που κάνει στη ¨Γέννηση της τραγωδίας¨ (εκδ. Γκοβόστη). Αναφέρονται και κάποιες κουβέντες του Μάνου Χατζιδάκι, που λειτουργούν σαν μεγεθυντικός φακός στο θέμα μας. Στο δεύτερο μέρος μπαίνουμε στο κυρίως θέμα με τρία θεατροπαιδαγωγικά παιχνίδια, που μας στρώνουν το δρόμο, για να μπούμε στην κυρίως εκπαίδευση, η οποία αποτελείται από τη γνώση των κλιμάκων (δρόμων) και των συγχορδιών. Είναι αυτά που έμαθε ο ασβός στο Κ.Δ.Α. (Κέντρο Δημιουργικής Αποκαταστασης). Πιστεύω θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα σε κάποιον, που θα εφαρμόσει την παρούσα πρόταση, ώστε να δημιουργήσει εξ’ αρχής ένα ευχάριστο κλίμα, αυτό που παραδοσιακά δημιουργούσε το αλκοόλ στα πανηγύρια, στα γλέντια, στις γιορτές. Λίγα λόγια για τη ντροπή, με την έννοια του φόβου έκθεσης σε κόσμο, που ελπίζω να βοηθήσουν τους αρχάριους και όσους δυσκολεύονται στα πρώτα τους βήματα, δηλαδή σχεδόν όλους. Στη συνέχεια βέβαια συνήθως ο καθένας ή σταματάει ή βρίσκει τους δικούς τρόπους να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες του Κλείνοντας ορισμένες σκόρπιες σκέψεις πάνω στο θέμα, κάπως ¨ατίθασες¨ για να ενταχθούν στην όλη δομή, καταγράφονται ατάκτως και ίσως σιγά σιγά ¨ημερέψουν και ενταχθούν στο όλο σύνολο. Ακόμα μερικές μουσικές ιστορίες, που νομίζω ότι έχουν κάποιο ενδιαφέρον ή και κάποιο χιούμορ. Πάντως για να τις θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια, πάει να πει πως μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Ελπίζω παρόμοια εντύπωση να κάνουν και σε αυτούς που θα τις διαβάσουν. Τελειώνοντας τα περιεχόμενα, ζητάω ένα συγνώμη για τις επαναλήψεις, αλλά όπως ένας εξερευνητής περνάει πολλές φορές από το ίδιο μέρος, έτσι και γω ¨βαδίζοντας στα σκοτεινά¨* πολύ πιθανόν να παθαίνω το ίδιο. * Την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1932, γράφει στο ημερολόγιο του (ο Γ. Σεφέρης): Ο λόγος του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού: ¨Εκείνος που μαθαίνει τις πιο φίνες λεπτομέρειες μιας τέχνης βαδίζει πάντα στο σκοτεινά και όχι με την αρχική του γνώση. Γιατί αν δεν την άφηνε πίσω του ποτέ δεν θα κατόρθωνε να ελευθερωθεί απ’ αυτήν¨. Ισως να μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. ¨Ο ποιητής και ο χορευτής¨ Νάσος Βαγενάς. Εκδ. ΚΕΔΡΟΣ. | el |
| dc.description.abstracttranslated | This work begins with a fairy tale, something like a summary of the thesis as a magical version of it so to speak, which I believe carry us pleasantly in the mood. The next section concerns the personal reasons, (this master degree is the main reason) as well as the general and specific goals of the thesis. In other words, how the idea for the present work was born and what its aims are. Then, we go briefly to Ancient Greece, which helps the reader demystify and understand the use of the lyre, because most people at first, as I have observed, treat it as a holy grail and here we use the lyre primarily as an educational tool, then as a musical instrument and not at all like an archaeological find. So, we need an acquaintance and familiarity with it, so that we see it as a traditional instrument, like all the others. As for the guitar and the ukulele, I consider them to be very well-known instruments and I dont really deal with them. Next, I add two words about rhythm and then about singing and tuning. The theoretical basis of this work is Christopher Small, book ¨Music, society-education¨ published by Nefeli. I read it for the first time in 1987 and since then I have read it more than ten times. I owe a large percentage of my participation in this master& degree to it, and in a way, it is my musical gospel. In 1991, I know that his work was taught at the Music Department of EKPA, in the ethnomusicology course. I often say with a touch of humor that my musical personality is a mixture of my “rebetiko – punk” temperament plus Small’s influence. Theoretical support is also found in F. Nietzsche and in particular in his analysis of the Dionysian and Apollonian Spirit that he ventures in ¨The Birth of Tragedy¨ (published by Govosti). A saying of A. Adler is also mentioned which we believe illuminates our work from another angle. Let me add a few words about shame, in the sense of the fear of public exposure, which I hope will help beginners and those who struggle in their first steps, that is, almost everyone. As time goes by of course, usually everyone finds their own ways to overcome any difficulties. In the second part, we enter the main topic with three theater-pedagogical games, which pave the way for us to progress to the main training, which consists of the knowledge of scales (roads) and chords. These are what the badger learned in K.D.A. (Center for Creative Rehabilitation). In closing, I add some scattered thoughts on the subject, in a somewhat "unruly" manner as an addendum to the whole structure of the present thesis. Even though recorded in a disorderly way, hopefully they may be slowly "tamed" and understood as part of the whole proposition. At this point, I add a few more musical stories, which I think contain some interest or even a bit of humor. However, the fact that I remember them myself after so many years, goes without saying that they made a great impression on me. I hope they make a similar impression on those who read them. In concluding, I apologize for any repetitions, but just as an explorer goes through the same place many times, so I, ¨walking in the dark¨* may very well suffer the same. * On New Year 1932, he (G. Seferis) writes in his diary: The words of Saint John of the Cross: ¨He who learns the finer details of an art always walks in the dark and not with his initial knowledge. Because if he didnt leave it behind, he would never be able to free himself from it. Maybe something like that happens to me. ¨The poet and the dancer¨ Nassos Vagenas. Ed. CEDAR. | el |
| dc.format.extent | 34 | el |
| dc.identifier.uri | https://amitos.library.uop.gr/xmlui/handle/123456789/8532 | |
| dc.identifier.uri | http://dx.doi.org/10.26263/amitos-2034 | |
| dc.language.iso | el | el |
| dc.publisher | Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου | el |
| dc.subject | Εκπαιδευτικό δράμα | el |
| dc.subject | Αρχαία Ελληνική μουσική | el |
| dc.subject | Συνεργασία | el |
| dc.subject | Θεατρικό παιχνίδι | el |
| dc.subject | Δραματική τέχνη | el |
| dc.subject | Μουσική | el |
| dc.subject | Απόλλωνας | el |
| dc.subject.keyword | Εκπαιδευτικό δράμα | el |
| dc.subject.keyword | Αρχαία Ελληνική μουσική | el |
| dc.subject.keyword | Συνεργασία | el |
| dc.subject.keyword | Θεατρικό παιχνίδι | el |
| dc.subject.keyword | Μουσική | el |
| dc.subject.keyword | Απόλλωνας | el |
| dc.title | H αρχαία Ελληνική μουσική και ειδικότερα η λύρα του Απόλλωνα και η κιθάρα, σε συνδυασμό με θεατρικές ασκήσεις, ως προς την ανάπτυξη της συνεργασίας σε ομάδα Ελλήνων και ξένων. | el |
| dc.title.alternative | MA in Drama and Performing Arts in Education and Lifelong Learning | el |
| dc.type | Μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία | el |