Εκτίμηση αποτελεσματικότητας σε περίπτωση σεισμού, από μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου και εκπαιδευτικούς, σε σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου της Περιφέρειας Πελοποννήσου

Abstract

Σκοπός : Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η διερεύνηση του επιπέδου προετοιμασίας των καθηγητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και των μαθητών της Γ’ Γυμνασίου του Διευρυμένου Δήμου Κορίνθου της Περιφέρειας Πελοποννήσου, σε περίπτωση ενδεχόμενου σεισμού εντός σχολικού περιβάλλοντος. Υλικό και μέθοδος : Η συλλογή δεδομένων έγινε με τη χρήση δύο (2) ερωτηματολογίων. Το πρώτο ερωτηματολόγιο απαντήθηκε από 310 μαθητές της Γ’ Γυμνασίου και έχει δημιουργηθεί από τον κ. Μιχάλη Χατζηνικόλα για τις ανάγκες εκπαίδευσης, πληροφόρησης και ενημέρωσης των μαθητών και της τοπικής κοινωνίας. Το δεύτερο ερωτηματολόγιο απευθύνεται στους Διευθυντές και εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, συμπληρώθηκε από 97 άτομα, και δημιουργήθηκε κατόπιν μετάφρασης του ερωτηματολογίου με τίτλο: « School Preparedness Self – Evaluation Checklist ». Οι δημιουργοί του συγκεκριμένου ερωτηματολογίου είναι οι Marla Petral και Rebekah Green και δημιουργήθηκε για τις ανάγκες πληροφόρησης και ενημέρωσης των εκπαιδευτικών για την αντιμετώπιση ενδεχόμενων Εκτάκτων Αναγκών στο σχολικό περιβάλλον. Η στατιστική ανάλυση έγινε με το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 19.0. Αποτελέσματα : Βρέθηκε ότι οι μαθητές είχαν αυξημένο επίπεδο γνώσης σε θέματα σχετικά με την προετοιμασία του σεισμού με τη μέση βαθμολογία να είναι 72,2% (SD=16.8%). Επίσης οι αλλοδαποί μαθητές (ΣΕ:-13,63,p= 0,001) όσοι ζούσαν σε αγροτικές περιοχές (ΣΕ: -4,67%, p= 0,041), όσοι δεν είχαν συμμετάσχει σε άσκηση ετοιμότητας (19,6%, p<0,001) είχαν χαμηλότερο βαθμό γνώσης από τους υπόλοιπους ενώ όσοι ενημερώνονταν από τους καθηγητές (6,08, p=0,002) τους είχαν υψηλότερο βαθμό γνώσης από τους υπόλοιπους. Σχετικά με τους εκπαιδευτικούς δεν προέκυψε κάποια συσχέτιση με αυξημένο ενδιαφέρον των εκπαιδευτικών που είχαν παιδιά ή ήταν παντρεμένοι στην εφαρμογή των μέτρων πρόληψης, όπως ενθάρρυνση για δημιουργία σχεδίου δράσης κατ’ οίκον (p=0,755), χρήση πυροσβεστήρα (p= 0,542,) ύπαρξη Σχολικού Νοσηλευτή (p=0,398). Παράλληλα παρατηρήθηκε αυξημένο ενδιαφέρον από εκπαιδευτικούς χωρίς παιδιά για έλεγχο των διπλανών αιθουσών και έλεγχο των κανονικών διαδρομών εκκένωσης έκτακτης ανάγκης, ιδίως από εκπαιδευτικούς που δεν διέθεταν και μεταπτυχιακό ή διδακτορικό δίπλωμα (p= 0,044). Συμπεράσματα : Υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον για την προστασία από τον σεισμό σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Θα πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες μέσα από εκπαίδευση θεωρητική και πρακτική, ώστε η αντίδραση σε πιθανό σεισμό να είναι αυτοματοποιημένη και η αναμενόμενη. Αυτή η μελέτη ίσως γίνει αφορμή για την εφαρμογή του Θεσμού του Σχολικού Νοσηλευτή και ως επιστήμονα για την διαχείριση των κρίσεων στον ευαίσθητο χώρο των σχολείων.