Η πολιτική χορήγησης ιθαγένειας στο πλαίσιο της φιλελεύθερης Δημοκρατίας.

Abstract

Η παρούσα εργασία ασχολείται με το ζήτημα της απονομής της ιθαγένειας στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Το πώς επηρεάζει η φιλελεύθερη δημοκρατία την πολιτική χορήγησης της ιθαγένειας προϋποθέτει την κατανόηση της εξέλιξης της ιδιότητας του πολίτη και του δημοκρατικού πολιτεύματος από τα αρχαία χρόνια ως σήμερα. Η ιθαγένεια είναι ο δεσμός που συνδέει τον πολίτη με το κράτος. Τα παλιά χρόνια, στην κλασσική Ελλάδα, ο πολίτης απολάμβανε την ισότητα και την ελευθερία στα πλαίσια της άσκησης των πολιτικών του δικαιωμάτων. Από το 17ο αι και μετά η επίδραση του Διαφωτισμού είχε σαν αποτέλεσμα την αναγνώριση στον πολίτη ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα να γεννηθεί ο Φιλελευθερισμός ως πολιτικό κίνημα και η Φιλελεύθερη Δημοκρατία. Η ανάπτυξη της Οικονομίας ιδιαίτερα μετά τη βιομηχανική επανάσταση, οδήγησε στην ανάπτυξη του Νεοφιλελευθερισμού, ενός φιλελεύθερου ρεύματος που δίνει όμως σημασία περισσότερο στην οικονομική δραστηριότητα και ελευθερία του ατόμου. Τα ανωτέρω, σε συνδυασμό με την αύξηση τον μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη από τη δεκαετία του 1990 και μετά, είχαν σαν αποτέλεσμα να αναπτύξει αυτή μια περισσότερο φιλελεύθερη πολιτική ως προς την ένταξη των μεταναστών στα κράτη – μέλη αποδίδοντάς τους ιθαγένεια. Από τη δημιουργία του το ελληνικό κράτος και όσο αυξανόταν εδαφικά απέδιδε την ελληνική ιθαγένεια σε όσους είχαν ορθόδοξο θρήσκευμα ή καταγωγή ενώ μέχρι τις αρχές του 21ου ήταν φειδωλό στην απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς. Αυτό άρχισε να αλλάζει από το 2010 και μετά, όταν μετά την εγκατάσταση αλλοδαπών επί χρόνια στην Ελλάδα, έπρεπε να αντιμετωπισθεί το ζήτημα της ενσωμάτωσης αυτών αλλά και κυρίως των παιδιών τους που γεννιόνταν εδώ. Έτσι, η πολιτεία ανέπτυξε ένα νομοθετικό πλαίσιο ενσωμάτωσης, το οποίο συνδυάζει το δίκαιο του αίμα-τος με αυτό της διαμονής συνεκτιμώντας διάφορα άλλα στοιχεία (οικονομικά, οικογενειακά, πολιτισμικά).