Η έναρξη της Ιδιωτικής Τηλεόρασης στην Ελλάδα. Μια επισκόπηση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης της Ελλάδας με την εισαγωγή του Ν. 1866/1989 περί «Ίδρυσης Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεοράσεως και παροχής αδειών για την ίδρυση και λειτουργία τηλεοπτικών σταθμών».

Abstract

Η ελληνική τηλεόραση ξεκίνησε τυπικά προδικτατορικά, αλλά ουσιαστικά στην περίοδο της επταετούς Χούντας. Καθώς οι Δικτάτορες αντιλήφθηκαν άμεσα τις δυνατότητες του τηλεοπτικού μέσου θα το επανδρώσουν προκειμένου να περνούν τα προπαγανδιστικά τους μηνύματα στο λαό. Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας η τηλεόραση θα συνεχίσει να είναι κηδεμονευομένη και υποχείριο της Κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το παράδοξο όμως είναι ότι θα συνεχίσει στο ίδιο χειραγωγήσιμο στάτους και με την έλευση του ΠΑΣΟΚ της «Αλλαγής». Το οποίο θα εκμεταλλευτεί πλήρως και μέχρι τελευταία στιγμή το μέσο ψηφοθηρικά, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Με το σκάνδαλο Κοσκωτά, που θα αναδειχθεί από τα κοινά συμφέροντα των εκδοτών του Τύπου, δεν θα λήξει μόνο η θητεία του ΠΑΣΟΚ, αλλά θα αναδειχθεί και ένας επιπλέον παίχτης στο πολιτικό και επικοινωνιακό πεδίο της χώρας, αυτός των εκδοτών/ΜΜΕ. Η Νέα Δημοκρατία υπό την τυπική σφραγίδα του Τζαννή Τζαννετάκη θα θεσμοθετήσει με τον Ν.1866/1989 και το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο και θα δώσει ευνοιοκρατικά δύο τηλεοπτικές άδειες. Από κει και πέρα θα επέλθει τηλεοπτική πολυνομία και συγχρόνως ανομία και αναρχία στο τηλεοπτικό πεδίο. Κανένας τηλεοπτικός νόμος δεν θα μπορέσει να οριοθετήσει την τηλεοπτική έξαρση και το ΕΣΡ θα υποτιμηθεί. Η υπόθεσή μας έγκειται στο ότι αυτό που ισχύει και υφίσταται στην πορεία της ΕΡΤ μέχρι και το 1989 ισχύει και υφίσταται και στον ελληνικό Δημόσιο βίο. Ο προβληματισμός που αναδύεται αφορά σε μια κατ’ επίφαση Δημοκρατία στο τηλεοπτικό πεδίο. Και κάνοντας αυτή την τηλεοπτική επισκόπηση απαντώνται περαιτέρω ερωτήματά που σχετίζονται με την αδυναμία και την ατολμία των πολιτικών θεσμών να θεσμοθετήσουν ένα στιβαρό μεταρρυθμιστικό νομοθέτημα. Και παρόλο που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα θεωρήσει τον 1866/1989 τομή, στην ουσία θα είναι μια επιτακτική κοινωνική ανάγκη και συνέχεια για τον πλήρη εκδημοκρατισμό. Είναι σαφές ότι το τηλεοπτικό γίγνεσθαι θα συνεχίσει να απασχολεί κοινωνικοπολιτικά και τις περιόδους της ενδιάμεσης και ύστερης μεταπολίτευσης. Επειδή ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να προσεγγιστεί η θεματική από το σύνολο των καναλιών και τον τρόπο λειτουργίας τους, επιλέχθηκε, αδρώς, η πορεία του έντυπου –και μετέπειτα τηλεοπτικού- Τύπου και της σάτιρας καθώς κρίθηκε ότι εκφράζουν περισσότερο την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Και μέσω αυτής της προσέγγισης διαφάνηκαν και ενισχύθηκαν οι λόγοι για τους οποίους δεν ευοδώνεται μια μεταρρύθμιση.