Ελληνικές εκπαιδευτικές πολιτικές για την ανάπτυξη και προαγωγή του σχολικού αθλητισμού παιδιών με αναπηρία. Απόψεις και αντιλήψεις Παραολυμπιονικών.

Abstract

Ο σχολικός αθλητισμός παιδιών με αναπηρία αποτελεί ένα ζήτημα στο οποίο συχνά δεν δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς μεγαλύτερη προτεραιότητα δίνεται στον μαθησιακό τομέα στους μαθητές. Παράλληλα οι νεότερες εκπαιδευτικές πολιτικές για τους μαθητές με αναπηρία προβλέπουν σε αρκετές περιπτώσεις την συνεκπαίδευση σε όλα τα μαθήματα, συμπεριλαμβανομένης και της Φυσικής Αγωγής. Το μοντέλο της συνεκπαίδευσης προωθεί την συμπερίληψη και την πλήρη ένταξη των ΑμεΑ στην κοινωνία σε όλους τους τομείς. Στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής πρέπει να εντάσσονται όλοι οι μαθητές ανεξαρτήτων δυνατοτήτων, με όλες τις αναγκαίες προσαρμογές στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, στο εξωτερικό περιβάλλον αλλά και στον εξοπλισμό. Παράλληλα, οι απόψεις εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών με και χωρίς αναπηρία παίζουν καταλυτικό ρόλο στην απόδοση ενός προγράμματος συνεκπαίδευσης καθώς πέρα από τις υπάρχουσες εκπαιδευτικές πολιτικές η απόδοση κάθε εκπαιδευτικού προγράμματος εξαρτάται άμεσα από τον ανθρώπινο παράγοντα. Στην παρούσα μελέτη καταγράφονται και αναλύονται οι στάσεις και οι αντιλήψεις 10 Ελλήνων Παραολυμπιονικών πάνω σε θέματα εκπαιδευτικής πολιτικής, σχολικού αθλητισμού μαθητών με αναπηρία. Τα αποτελέσματα των συνεντεύξεων έδειξαν θετικές απόψεις όσον αφορά τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς. Ωστόσο, αρνητικές απόψεις καταγράφηκαν σχετικά με τις εκπαιδευτικές πολιτικές που συμβάλλουν στην προαγωγή του σχολικού αθλητισμού των μαθητών με αναπηρία.