Αναπαραστάσεις της Ετεροτοπίας, της Ουτοπίας και της Δυστοπίας σε χορογραφικές προσεγγίσεις από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και σήμερα: μια συγκριτική μελέτη ανάμεσα σε χορογραφικά έργα της Ευρώπης και της Ελλάδας.

Abstract

Τις τελευταίες δεκαετίες ο χορός έχει εγκαθιδρύσει μία ιδιαίτερη και σύνθετη σύνδεση με την κοινωνία, που έχει εξελιχθεί σε μία σχέση δράσης-αντίδρασης. Στο πλαίσιο της μεταμοντέρνας κατάστασης στον πολιτισμό και τις τέχνες, ο χορός έχει αποκτήσει πιο εμφατικά έναν κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα, καθώς οι παραστάσεις χορού λει- τουργούν συχνά ως ένα σχόλιο στο εκάστοτε κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό συ- γκείμενο. Ειδικότερα οι έννοιες της ετεροτοπίας, της ουτοπίας και της δυστοπίας συνδέ- ονται άμεσα με την κοινωνία, αφού μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελούν μια διαφορετική, αλληγορικού χαρακτήρα ανταπόκριση στα κοινωνικά ζητήματα. Η παρούσα διατριβή με- λετά τον τρόπο με τον οποίο οι έννοιες της «ετεροτοπίας», της «ουτοπίας» και της «δυ- στοπίας» μπορούν να αποτελέσουν τον κεντρικό άξονα της αναπαράστασης σε σύγχρο- νες παραστάσεις χορού, και ο τρόπος με τον οποίο, μέσω της αναπαράστασης των παρα- πάνω «τόπων», οι παραστάσεις χορού μπορούν να ασκήσουν κριτική στην κοινωνία. Ι- διαίτερη σημασία στην έρευνα δίνεται σε δύο στοιχεία που κατέχουν καταλυτική ση- μασία για τον χορό και για τις έννοιες της ετεροτοπίας, της ουτοπίας και της δυστοπίας: τον τόπο και το σώμα και τα οποία απασχόλησαν ιδιαίτερα τις επιστημονικές αναζητήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Οι δημιουργοί που επιλέχθηκαν για τη διατριβή ήταν οι Les gens d’Uterpan, DV8, Jan Fabre, Pina Baush, Τζένη Αργυρίου, Μέντη Μέγα και η ομάδα χορού Κι όμως κινείται. Το έργο των καλλιτεχνών καλύπτει το χρονικό διάστημα από τη δεκαετία του 1980 μέχρι και σήμερα και συνιστά διαφορετικές αναγνώσεις των μεταμο- ντέρνων αναζητήσεων.