Κοινωνικές δομές καταπολέμησης φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού στον αγροτικό πληθυσμό του Δήμου Θηβαίων

Abstract

Η παρούσα μελέτη εξετάζει τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού στην τρέχουσα οικονομική κρίση, και τις κοινωνικές δομές καταπολέμησης της φτώχειας και του αποκλεισμού στον Δήμο Θηβαίων. Η βασική ιδέα είναι ότι η φτώχεια είναι ένα σχετικό φαινόμενο και οι διαφοροποιήσεις είναι και ποσοτικές και ποιοτικές. Η αύξηση της ακραίας και απόλυτης φτώχειας είναι γεγονός, περισσότεροι μη -φτωχοί εισέρχονται κοντά στα όρια της φτώχειας και παραδοσιακά μεσαία στρώματα ( νέοι φτωχοί) όπως οι απασχολούμενοι στην γεωργία, θα περάσουν το κατώφλι και θα εγκλωβιστούν στην φτώχεια. Τα διαχρονικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας μαζί με την απότομη δημοσιονομική προσαρμογή μετά την κρίση του 2008 και την πλήρη εκδήλωσή της το 2010, δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας για τα ελληνικά νοικοκυριά ακόμα και για αυτούς που κατέχουν τα μέσα παραγωγής (αγρότες). Η τοπική αυτοδιοίκηση βρισκόμενη ανάμεσα σε ένα κράτος πρόνοιας «αναχωρητή» ως προς τις συνεχώς αυξανόμενες κοινωνικές ανάγκες και την μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση του προγράμματος «Καλλικράτης», σχεδιάζει νέες κοινωνικές δομές (κοινωνικό παντοπωλείο, κοινωνικό φροντιστήριο, Κέντρα Κοινότητας), εφαρμόζει νέα προγράμματα ( Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, Κέντρο Κοινότητας) προκειμένου να καταπολεμήσει την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό για τις ευπαθείς ομάδες πληθυσμού. Απαραίτητο είναι όμως ο Δήμος να παρεμβαίνει και στην ανάπτυξη και προώθηση της τοπικής οικονομίας, ιδιαίτερα στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας ο οποίος παραδοσιακά αποτελεί το ποιο δυναμικό κομμάτι της οικονομικής ζωής του τόπου μας.