Διαβουλευτική δημοκρατία και κρατικοί θεσμοί. Μια αξιολόγηση

Abstract

Η συμμετοχή ευρέων κοινωνικών ομάδων και μη κρατικών φορέων στις διαδικασίες χάραξης πολιτικής και λήψης των αποφάσεων έχει αναδειχθεί σε σημαντικό παράγοντα προσπάθειας αναζωογόνησης της πολιτικής και της αποκατάστασης της υπόληψής της, ιδιαίτερα μπροστά στις προκλήσεις της διακυβέρνησης και της παγκοσμιοποίησης. Η διάχυση των εξουσιών στο πλαίσιο της διακυβέρνησης προοιωνίζει τη διασύνδεση και τη συνεργασία μεταξύ κυβερνητικών και μη κυβερνητικών φορέων. Πρωτεύοντα ρόλο σε αυτήν την κατεύθυνση παίζει η έννοια της διαβούλευσης. Προερχόμενη από το αξιακό πρότυπο της διαβουλευτικής δημοκρατίας, προτείνει μια συγκεκριμένη οδό εξεύρεσης λύσεων σε προβλήματα πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής φύσης, καθώς και λήψης αποφάσεων, βασισμένων πρωτίστως σε ομοφωνία παρά σε πλειοψηφικούς κανόνες. Λαμβάνοντας υπόψη το παραπάνω θεωρητικό πλαίσιο, το κείμενο που ακολουθεί προσπαθεί να αναδείξει, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και εθνικό επίπεδο, τον βαθμό σύνδεσης μεταξύ του θεωρητικού πλαισίου της διαβουλευτικής δημοκρατίας και της πρακτικής εφαρμογής της μέσω των κρατικών θεσμών διαβούλευσης και της ψηφιακής τεχνολογίας που την συνοδεύει. Αναδεικνύεται ότι σε πρακτικό επίπεδο, λόγω της υπερίσχυσης του ιεραρχικού κράτους έναντι των δικτύων πολιτικής, ο θεσμός της διαβούλευσης υπολείπεται ως προς το κανονιστικό πρότυπο της διαβουλευτικής δημοκρατίας.