Ο ρόλος της υδροθεραπείας στα παιδιά με αυτισμό & η συμπερίληψή της στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση

Abstract

Η παρούσα εργασία εστίασε στη διερεύνηση των θετικών επιδράσεων της υδροθεραπείας σε παιδιά με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ), μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει την επικοινωνία, την κοινωνική αλληλεπίδραση και τη συμπεριφορά. Η υδροθεραπεία, ως εναλλακτική μορφή αποκατάστασης που αξιοποιεί τις φυσικές ιδιότητες του νερού, έχει αναδειχθεί ως ιδιαίτερα υποστηρικτική για τα παιδιά με ΔΑΦ, προσφέροντας τόσο κινητικά όσο και ψυχοκοινωνικά οφέλη. Σκοπός της έρευνας υπήρξε η καταγραφή των εμπειριών προπονητών που εφαρμόζουν υδροθεραπευτικά προγράμματα σε παιδιά με ΔΑΦ, με έμφαση στις αλλαγές που παρατήρησαν σε κοινωνικό, συναισθηματικό, κινητικό και συμπεριφορικό επίπεδο. Το δείγμα συγκροτήθηκε από οκτώ (8) προπονητές και προπονήτριες, ηλικίας 33 έως 42 ετών, με επαγγελματική εμπειρία στον τομέα. Η επιλογή τους έγινε μέσω δειγματοληψίας χιονοστιβάδας. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με ημιδομημένες συνεντεύξεις και η ανάλυση βασίστηκε στη θεματική ανάλυση, σύμφωνα με το μοντέλο του Τσιώλη (2018). Τα αποτελέσματα ανέδειξαν επτά θεματικές ενότητες, εντός των οποίων καταγράφηκαν σημαντικές θετικές αλλαγές, όπως αύξηση της κοινωνικής ανταπόκρισης, ενίσχυση της εμπιστοσύνης στο σώμα, μείωση της απομόνωσης και της αισθητηριακής αμυντικότητας, βελτίωση της συμπεριφοράς και κινητικής λειτουργίας, καθώς και θετικές επιδράσεις στην καθημερινή ζωή των παιδιών. Παράλληλα, επισημάνθηκαν δομικές δυσκολίες που σχετίζονται με την προσαρμογή, τις υποδομές και τη θεσμική υποστήριξη. Συμπερασματικά, η υδροθεραπεία φάνηκε να αποτελεί μια αποτελεσματική και ολιστική παρέμβαση για παιδιά με ΔΑΦ, με δυνατότητες ενσωμάτωσης στην εκπαιδευτική και κοινωνική τους ζωή, υπό την προϋπόθεση ύπαρξης κατάλληλου σχεδιασμού, σταθερότητας και επαγγελματικής υποστήριξης.