Η ψηφιακή δραματουργία και νέες αφηγηματικές τεχνικές στο στο έργο των Lepage, Castellucci, Medea Electronique και Motus.

Abstract

Ο τομέας των παραστατικών τεχνών, σήμερα πιο έντονα από ποτέ, καλείται να απαντήσει σε ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν στην αυξημένη χρήση των νέων τεχνολογιών στη θεατρική σκηνή, εγείροντας προβληματισμούς αλλά και υποσχέσεις σε σχέση με την κατάργηση ή τη διεύρυνση θεατρικών συνθηκών, όπως είναι η ζωντανή παράσταση σε κοινό τόπο και χρόνο μεταξύ κοινού και καλλιτεχνών. Η παρούσα εργασία μελετά τη σύνθεση της ψηφιακής δραματουργίας και της διαμεσικότητας στη σύγχρονη καλλιτεχνική πραγματικότητα, εστιάζοντας στα νέα μοντέλα θεατρικής αφήγησης, τα οποία αναδύονται ακριβώς από τις ανεξάντλητες δυνατότητες που προσφέρει στο θεατρικό πεδίο η χρήση ψηφιακών εργαλείων, τόσο σε θεωρητικό επίπεδο όσο και σε πρακτικό καταγράφοντας παραδείγματα σύγχρονων καλλιτεχνών και καλλιτεχνικών ομάδων, οι οποίοι διακρίνονται για την ευφυή χρησιμοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας ως δομικό δραματουργικό στοιχείο. Οι καλλιτέχνες που εξετάζονται είναι οι Robert Lepage, Romeo Castellucci, Medea Electronique και Motus. Τέλος, αναλύονται προβληματισμοί αλλά και φιλοσοφικές προσεγγίσεις γύρω από το ζήτημα της χρήσης νέων τεχνολογικών εργαλείων στις παραστατικές τέχνες, όπως διαμορφώθηκε από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα έως σήμερα.