Πρωταθλητισμός και εκπαιδευτικές πολιτικές

Abstract

Η άθληση συνιστά ένα σημαντικό διακύβευμα στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον με οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές επιπτώσεις στην πρόοδο, ανάπτυξη και ευημερία μιας χώρας. Τόσο με τη μορφή της σχολικής φυσικής αγωγής όσο και με τη διάσταση του υψηλού αθλητισμού/πρωταθλητισμού η σωματική άσκηση βρίσκεται στο επίκεντρο όχι μόνο των πολιτικών για τον αθλητισμό, αλλά και εκείνων που αφορούν την εκπαίδευση, την κοινωνική πολιτική και τις πολιτικές υγείας μιας χώρας. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι, οι μεταρρυθμίσεις της ελληνικής εκπαιδευτικής πολιτικής που σχετίζονται με τον Αθλητισμό. Στόχος της μελέτης είναι να διερευνήσει τις αντιλήψεις καταξιωμένων προσώπων του Αθλητισμού και Πρωταθλητών σχετικά με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές που αφορούν στην ανάπτυξη και προαγωγή του Σχολικού Αθλητισμού και του Πρωταθλητισμού στην Εκπαιδευτική και σχολική διαδικασία. Για τις ανάγκες της έρευνας διενεργήθηκαν συνεντεύξεις με Έλληνες Ολυμπιονίκες και Παγκόσμιους Πρωταθλητές. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν ότι ο σχεδιασμός, η οργάνωση και η διαχείριση του σχολικού αθλητισμού στη χώρα μας, με τη σημερινή του μορφή, δεν απαντά στα σύγχρονα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μαθητές (υποκινητικότητα, παχυσαρκία, άγχος για τις ακαδημαϊκές επιδόσεις) με αποτέλεσμα να μένουν αναξιοποίητα τα σωματικά, ψυχοκινητικά, συναισθηματικά, κοινωνικά και πολιτιστικά ευεργετήματα του αθλητισμού. Η χώρα απέχει πολύ από το ευρωπαϊκό πλαίσιο άσκησης εκπαιδευτικής πολιτικής για τον αθλητισμό, αφού παρατηρείται έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού, διαχρονικές ασυνέχειες και αλληλοαναιρέσεις που αναχαιτίζουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης του υψηλού αθλητισμού. Επιπλέον καταδείχθηκαν ως βασικά προβλήματα των εκπαιδευτικών πολιτικών του πρωταθλητισμού η μείωση του διδακτικού χρόνου της φυσικής αγωγής στα προγράμματα σπουδών, η ανεπαρκής χρηματοδότηση, η ελλιπής διάθεση πόρων για τον σχολικό αθλητισμό, η απουσία αθλητικών υποδομών στις σχολικές μονάδες, η αδυναμία αξιοποίησης του αθλητικού ταλέντου, η υποβάθμιση της επιβράβευσης της αθλητικής αριστείας, η κατάργηση των αθλητικών σχολείων και η αδυναμία αξιοποίησης των καταξιωμένων μορφών του αθλητισμού στο εκπαιδευτικό σύστημα. Τα προκύπτοντα αποτελέσματα της εν λόγω μελέτης εγείρουν μετά επιτάσεως το ζήτημα του επαναπροσδιορισμού της νοηματοδότησης της σχολικής άθλησης σε συνδυασμό με την ανάπτυξη μιας νέας πολιτικής κουλτούρας με στόχο την καλλιέργεια μιας πολιτειακής συνείδησης σχετικά με την αξία της κίνησης, την σύζευξη της φυσικής αγωγής με την πολιτική υγείας και πρόληψης και την προαγωγή του Αθλητισμού.