Η Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση ως μέσο για την καλλιέργεια της ψυχικής ανθεκτικότητας σε μαθητές της Δ' Δημοτικού.

Abstract

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διαπιστωθεί εάν η Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση μπορεί να επηρεάσει θετικά την ψυχική ανθεκτικότητα μαθητών με ηλικία 10 ετών. Η ψυχική ανθεκτικότητα αποτελεί μία δυναμική ικανότητα του ατόμου που το βοηθά να ανταπεξέρχεται στις δυσκολίες της ζωής, προκειμένου να χαρακτηρίζεται από συναισθηματική ευεξία. Με στόχο του να είσαι ψυχικά ανθεκτικός, χρειάζεται πλήθος γνωρισμάτων, όπως είναι η αυτοεκτίμηση, η κοινωνικότητα, το χιούμορ, η αυτοαποτελεσματικότητα και οι υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις. Πρόκειται για κάποιους προστατευτικούς παράγοντες, οι οποίοι μάχονται τους παράγοντες κινδύνου, όπως είναι η παθολογία των γονέων, το στρες, οι γενετικές δυσκολίες ή οι φυσικές καταστροφές. Κατά τη βιβλιογραφική έρευνα, η Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση προσφέρει ευκαιρίες στους μαθητές να καλλιεργήσουν την ψυχική ανθεκτικότητά τους, υιοθετώντας μηχανισμούς αντίστασης για τη διαχείριση των προβλημάτων τους. Άλλωστε, η Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση αποτελεί εξορισμού μία παιδαγωγική προσέγγιση που προσφέρει ευκαιρίες για ελεύθερο παιχνίδι σε υποστηριζόμενο πλαίσιο, εφόσον συνδυάζεται με διάθεση για συνεργασία και αυτοσχεδιασμό. Με γνώμονα τα παραπάνω, ο ερευνητικός στόχος επιλέχθηκε να εξεταστεί από τη μικτή ερευνητική προσέγγιση για τη συλλογή ποιοτικών και ποσοτικών δεδομένων. Τα δεδομένα, που συλλέχθηκαν, ακολούθησαν τις παραμέτρους της έρευνας δράσης και του οιονεί πειραματικού σχεδίου και αναλύθηκαν κατά την σταθερή συγκριτική ανάλυση και την επαγωγική στατιστική αντιστοίχως. Το δείγμα της έρευνας περιλάμβανε 22 μαθητές Δημοτικού Σχολείου, εκ των οποίων 13 ανήκαν στην πειραματική ομάδα και 9 στην ομάδα ελέγχου. Στους μαθητές χορηγήθηκε το ερωτηματολόγιο The Resilience Scale (RS) των Wagnild & Young (1993), σε απλοποιημένη εκδοχή του από τους Neill & Dias (2001) και μεταφρασμένο στα ελληνικά από την Λεοντοπούλου (2010). Τα αποτελέσματα της ποσοτικής ανάλυσης δεν έδωσαν κάποια στατιστικά σημαντική διαφορά που να αποδεικνύει βελτίωση της ψυχικής ανθεκτικότητας των μαθητών. Αντιθέτως, η ανάλυση των ποιοτικών δεδομένων οδήγησε σε ενισχυμένη ανθεκτικότητα ως προς τις δεξιότητες της συμμετοχικότητας, της αυτοαποτελεσματικότητας και της ευρηματικότητας.