Παρακίνηση εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Συγκριτική μελέτη σε Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ Βαθμού.

Abstract

Η παρακίνηση των εργαζομένων στο Δημόσιο τομέα έχει αναδειχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα θέματα ενδιαφέροντος στη Δημόσια Διοίκηση. Σκοπός της παρούσης εργασίας είναι να εντοπίσει και να ερμηνεύσει τις δυνάμεις εκείνες που παρακινούν τους εργαζόμενους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, και να αναδείξει το ρόλο τόσο των δημογραφικών παραγόντων και τη σχέση τους με τους παράγοντες παρακίνησης όσο και του στυλ ηγεσίας στη διαμόρφωση αυτών των δυνάμεων. Το κεντρικό ερώτημα που τίθεται είναι ποιες είναι εκείνες οι τεχνικές που θα πρέπει να χρησιμοποιήσει ένας ηγέτης για να παρακινήσει τους εργαζόμενους σε έναν Οργανισμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ώστε να βελτιωθεί η παραγωγικότητα και η αποτελεσματικότητα μέσα στον οργανισμό. Η μέθοδος που ακολουθήθηκε είναι η θεωρητική επισκόπηση των εννοιών της παρακίνησης και της ηγεσίας, προκειμένου να γίνει κατανοητό το θεωρητικό υπόβαθρο της εργασίας, και στην συνέχεια πραγματοποιήθηκε ποσοτική και ποιοτική πρωτογενής έρευνα με δομημένο ερωτηματολόγιο σε εργαζόμενους δύο Δήμων, ώστε να ερευνηθεί η διαφορά των μοντέλων ηγεσίας στην παρακίνηση των εργαζομένων. Η έρευνα απέδειξε ότι η παρακίνηση εξαρτάται από εσωτερικά και εξωτερικά κίνητρα αφενός από μισθολογικά και μη μισθολογικά κίνητρα αφετέρου. Τα στελέχη δεν περιορίζονται σε ένα στυλ ηγεσίας, ενώ δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ στυλ ηγεσίας και παρακίνησης. Επιπρόσθετα, το στυλ ηγεσίας ως παράγοντας παρακίνησης δεν παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του βαθμού παρακίνησης των εργαζομένων.