Ποιότητα ζωής και βελτίωση κινητικότητας και λειτουργικότητας ατόμων με σύνδρομο Down στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση

Abstract

Η σύγχρονη κοινωνία περιλαμβάνει πολλές ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες οι οποίες αντιμετωπίζουν δυσκολίες σε πολλά επίπεδα στην καθημερινότητά τους όπως στις κοινωνικές δεξιότητες, στην περάτωση καθημερινών δραστηριοτήτων κ.α. Μία από αυτές είναι τα άτομα με σύνδρομο Down. Για αυτό κρίνεται απαραίτητη η διερεύνηση των δυσκολιών αυτών των ατόμων με στόχο τον περιορισμό και την αντιμετώπισή τους. Στη βιβλιογραφία καταγράφονται τα προβλήματα και οι επιπλοκές εξαιτίας αυτών στα άτομα με σύνδρομο Down, η λειτουργική ικανότητά τους, οι αθλητικές δραστηριότητες στις οποίες μπορούν να συμμετέχουν παιδιά με σύνδρομο Down. Επίσης, βασικό θέμα διερεύνησης αποτελεί η ποιότητα ζωής των ατόμων αυτών. Πρόκειται για μια έννοια που έρχεται πια πολλές φορές στο προσκήνιο προκειμένου να καταδείξει τις νέες τάσεις και θεωρίες, τους παράγοντες που επηρεάζει και τις παραμέτρους που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Στη διπλωματική εργασία διερευνήθηκε η ποιότητα ζωής και η βελτίωση της κινητικότητας και της λειτουργικότητας των ατόμων με σύνδρομο Down στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Σκοπός αυτής της έρευνας ήταν να αναδείξει την ύπαρξη ή μη της ποιότητας ζωής στα παιδιά της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης με αυτό το σύνδρομο καθώς και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να βελτιωθεί η κινητικότητα και η λειτουργικότητά τους κυρίως μέσω των αθλητικών δραστηριοτήτων. Ειδικότερα, διερευνήθηκαν τα οφέλη που προκύπτουν από τη συμμετοχή σε αθλητικές δραστηριότητες, η δυνατότητα ένταξης σε αυτές μα και τα εμπόδια που ανακύπτουν, ο βαθμός συμμετοχής, το επίπεδο της σωματικής υγείας καθώς και οι ομάδες που ωφελούνται από την ενεργό αθλητική δράση. Σε αυτή την έρευνα χρησιμοποιήθηκε ως πληθυσμός γονείς με παιδιά ΑμεΑ και συγκεκριμένο δείγμα 100 γονείς με παιδιά ΑμεΑ τα οποία φοιτούν στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση στο Δήμο Αγρινίου. Βασικό ζητούμενο ήταν και η εννοιολόγηση των κυρίαρχων όρων. Τέλος, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη πως το δείγμα του πληθυσμού που εξετάστηκε ήταν συγκεκριμένο κι έτσι ενδεχομένως δεν μπορούσε να έχει ασφαλή αποτελέσματα, παρείχε, όμως, πληροφορίες και αποτελέσματα που είναι σημαντικά για μελλοντικές, παρεμφερείς έρευνες. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν πως υπάρχουν εμπόδια στην άθληση των παιδιών με σύνδρομο Down τα οποία αποτελούν τροχοπέδη. Παρ’ όλο αυτά όσα παιδιά με σύνδρομο ασχολούνται με τον αθλητισμό παρουσιάζουν καλύτερη ποιότητα ζωής σε σχέση με άλλα παιδιά μη τυπικά, καθώς και καλύτερη κινητικότητα και λειτουργικότητα, αφού είναι σε θέση να περατώνουν με μεγαλύτερη ευκολία καθημερινές απλές και πιο σύνθετες δραστηριότητες.