Ιατρική ευθύνη στη Σύγχρονη Ιατρική Πράξη

Abstract

Η αποκάλυψη των ιατρικών σφαλμάτων και η βελτίωση της ασφάλειας των ασθενών είναι θέματα άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, και προβάλλουν έναν από τους βασικότερους λόγους της αποκάλυψης και αναφοράς σφαλμάτων. Ο ιατρός που διαπράττει ιατρικό σφάλμα, νοιώθει ντροπή, ενοχή και αίσθηση αποτυχίας. Οι ιατροί πιστεύουν ότι η αποκάλυψη ιατρικών σφαλμάτων δημιουργούν βλάβη στη σχέση ιατρού και ασθενή. Οι ιατροί λαμβάνουν ελάχιστη εκπαίδευση σχετικά με τον τρόπο της κοινοποίησης στους ασθενείς τους ιατρικών σφαλμάτων. Τα ιατρικά σφάλματα αποτελούν πολύμορφο πρόβλημα που μπορούν να συμβούν τόσο στο ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο χώρο της υγείας. Κύρια αιτία ιατρικού σφάλματος, θεωρείται η μη επαγγελματική επάρκεια του ιατρού. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων αφορούν καθυστερήσεις ή μη πραγματοποίηση ιατρικών επεμβάσεων ή μη χορήγησης φαρμακευτικών σκευασμάτων, χρήση ακατάλληλων εργαστηριακών εξετάσεων, μη σκόπιμες διαδικασίες, χορήγηση λανθασμένων αγωγών και μη λειτουργών εξοπλισμός. Οι ιατροί δεν θα πρέπει να αποφεύγουν την αναζήτηση ιατρικής συμβουλής. Επιπλέον οι οργανισμοί παροχής υγείας οφείλουν να προσανατολίσουν το ιατρικό και το παραϊατρικό προσωπικό στην ανάπτυξη οδηγιών και διαδικασιών, όπως επίσης οφείλουν να προσφέρουν ευκαιρίες συνεχούς εκπαίδευσης σε ατούς. Είναι απαραίτητο ότι οι κανόνες και οι αρχές να αντιστοιχούν στην τρέχουσα πρακτική και στο σύγχρονο τεχνολογικό περιβάλλον, ενώ τα κατάλληλα νομικά μέτρα οφείλεται να εφαρμόζονται ώστε να αντιμετωπίζονται τα ιατρικά σφάλματα. Η φύση του προβλήματος απαιτεί μία συστηματική προσέγγιση προκειμένου να επιτευχθεί μείωση των ιατρικών σφαλμάτων. Είναι σημαντικό, η νομοθετική εξουσία να περιγράφει, να αντιμετωπίζει και να διορθώνει τα ιατρικά σφάλματα.