Γαλλόφωνος Καναδάς: Η εξέλιξη της εκπαίδευσης και η πολιτιστική παρουσία των ελληνικών κοινοτήτων της Διασποράς από το 1950 έως σήμερα

Abstract

H διπλωματική μου εργασία, στοχεύει στο να αναλύσει την πορεία της εκπαίδευσης στην ελληνική γλώσσα και την πολιτιστική κουλτούρα των Ελλήνων στον Καναδά και συγκεκριμένα στο γαλλόφωνο κομμάτι του από το 1950 έως σήμερα. Το πρώτο κεφάλαιο έχει στόχο να μελετήσει την εκπαίδευση στον Καναδά και συγκεκριμένα την εκπαίδευση και διατήρηση της ελληνικής γλώσσας στον γαλλόφωνο Καναδά. Το δεύτερο κεφάλαιο έχει στόχο να μελετήσει την πολιτιστική παρουσία των ελληνικών κοινοτήτων της Διασποράς στον γαλλόφωνο Καναδά. Οι επαρχίες, του Καναδά, έχουν αποκλειστικές εξουσίες σε ότι αφορά την παιδεία και την κουλτούρα, έτσι παρατηρείται κάθε επαρχία να διαθέτει δικό της υπουργείο παιδείας. Με δεδομένο αυτό το σύστημα, παρατηρούμε σε όλες τις επαρχίες, να λειτουργούν σχολικές μονάδες, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίες με τη σειρά τους έχουν αυτόνομες πολιτικές, με αποτέλεσμα να διαφοροποιούνται οι εκπαιδευτικές μέθοδοι από την μια επαρχία στην άλλη, από τη μια εθνοτική ομάδα στην άλλη. Όπως αναφέρει ο Samuel P. Huntington «σε αυτόν τον καινούριο κόσμο οι σημαντικότερες και πιο επικίνδυνες συγκρούσεις δε θα είναι μεταξύ κοινωνικών τάξεων, πλουσίων και φτωχών, ή άλλων οικονομικών ομάδων που ορίζονται διαφορετικά αλλά μεταξύ λαών που ανήκουν σε διαφορετικές πολιτισμικές οντότητες» (Huntington, 2017:334). Τα προαναφερόμενα, μας βοηθούν να κατανοήσουμε γιατί λειτουργούν κατά αυτόν τον τρόπο οι εκπαιδευτικές πολιτικές του Καναδά οι οποίες μπορεί να είναι εν μέρει αυτόνομες, συγκλίνουν όμως στο γεγονός ό,τι πασχίζουν να συγκεράσουν τις ιδιαιτερότητες, τις ιδιομορφίες και την κουλτούρα των διαφόρων εθνοτικών ομάδων προς όφελος ενός κοινού συστήματος, όπου επιδιώκεται η ενσωμάτωση των πολλαπλών εθνοτήτων στην κοινωνία του Καναδά, η οποία είναι πολυπολιτισμική. Εξαίρεση της πολιτικής, της πολυπολιτισμικότητας, αποτελεί η περιοχή του Κεμπέκ. Η κυβέρνηση του οποίου καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες να «αναχαιτίσει» την επιβολή της Αγγλικής γλώσσας. Στο πλαίσιο αυτής της «μάχης», έφτασε στο σημείο να υιοθετήσει νόμο όπου απαγορεύει τις μη γαλλόφωνες επιγραφές και υποχρεώνει τα παιδιά των μεταναστών να πηγαίνουν σε γαλλόφωνα σχολεία (Κόντης, Φακιολάς, 2002:91).