Συμπράξεις Δημοσίου - Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ): Μια θεωρητική προσέγγιση

Abstract

Οι Συμπράξεις Δημόσιου-Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), γνωστές στην παγκόσμια βιβλιογραφία με το αγγλοσαξονικό ακρωνύμιο PPPs (Public-Private Partnerships), γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλείς παγκοσμίως από τα τέλη του 20ου αιώνα, ως μια εναλλακτική μορφή παροχής δημοσίων έργων και υπηρεσιών. Οι ΣΔΙΤ δεν είναι ένα φαινόμενο των προηγούμενων δύο δεκαετιών αλλά υπάρχει από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όλο και περισσότερες χώρες, αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες, παραχωρούν αρμοδιότητες, καθήκοντα και υπηρεσίες του παραδοσιακού δημόσιου τομέα σε διάφορους φορείς του ιδιωτικού τομέα. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι κυβερνήσεις, υπό την πίεση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και την αύξηση των δημόσιων χρεών, αντιλήφθησαν την αναγκαιότητα εξεύρεσης νέων χρηματοδοτικών μορφών για την υλοποίηση μεγάλων έργων υποδομής. Η ανάπτυξη μιας ΣΔΙΤ, ως εναλλακτική μέθοδος της παραδοσιακής ανάθεσης και παροχής υπηρεσιών και υποδομών (“traditional procurement”), αποτελεί μια πολυσύνθετη διαδικασία που εμπεριέχει νομικά, οικονομικά, χρηματοοικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και περιβαλλοντικά θέματα. Μέσα από τις ΣΔΙΤ δίδεται η ευκαιρία τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα να συνδυάσουν αποτελεσματικά τις ιδιαίτερες δεξιότητές τους και να παρέχουν ποιοτικές και καινοτόμες υποδομές και υπηρεσίες ταχύτερα, αποτελεσματικότερα, με χαμηλότερο δημοσιονομικό κόστος και καλύτερο καταμερισμό κινδύνων μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων.