Οι τεχνικές της Δραματικής Τέχνης στην Εκπαίδευση ως εργαλείο ενίσχυσης της αντίστασης στην πίεση των συνομηλίκων, με στόχο την πρόληψη της υιοθέτησης εξαρτητικών συμπεριφορών

Abstract

Η εφηβεία είναι μια έντονη αναπτυξιακή φάση στη ζωή του ανθρώπου, με ραγδαίες ψυχοσωματικές αλλαγές που την καθιστούν μια επαναστατική περίοδο σε όλα τα επίπεδα. Η παρέα των συνομήλικων έχει καθοριστική σημασία, για τους πειραματισμούς με νέες συμπεριφορές και τρόπους έκφρασης. Η Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση είναι μια βιωματική ομαδική διαδικασία, που δανείζεται τεχνικές από όλα τα είδη θεάτρου. Αυτές παρουσιάζουν πρωτοτυπία και είναι ικανές να κρατήσουν το ενδιαφέρον των συμμετεχόντων σε κάθε διαδικασία που τις περιλαμβάνει, κάτι που έχουν ανάγκη οι έφηβοι περισσότερο από τις άλλες ηλικιακές ομάδες. Η χρήση των διαφόρων τεχνικών της, βοηθούν τους έφηβους στην ενίσχυση των κοινωνικών και προσωπικών δεξιοτήτων τους, με αποτέλεσμα τη νοητική, την κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξή τους. Οι κοινωνικές και προσωπικές δεξιότητες, από την άλλη, είναι απαραίτητες για την πρόληψη της υιοθέτησης συμπεριφορών υψηλού ρίσκου, και κυρίως για τη διαχείριση της πίεσης που νιώθουν οι έφηβοι από τους συνομηλίκους τους, ως προς την υιοθέτηση αυτών. Μια από τις συμπεριφορές υψηλού ρίσκου είναι η υιοθέτηση εξαρτητικών συμπεριφορών. Η έρευνα της παρούσας εργασίας καταδεικνύει ότι η ενσωμάτωση των τεχνικών της Δραματικής Τέχνης στην Εκπαίδευση, σε ένα πρόγραμμα αγωγής ψυχικής υγείας, συμβάλλουν αποτελεσματικά στην ενίσχυση της δεξιότητας της αντίστασης στην πίεση των συνομηλίκων, με στόχο την πρόληψη της υιοθέτησης εξαρτητικών συμπεριφορών, στους εφήβους, ενισχύοντας και τους τέσσερις παράγοντες που περιλαμβάνει δηλαδή την ενίσχυση των δεξιοτήτων της αυτοεκτίμησης, της επικοινωνίας, της αποδοχής της διαφορετικότητας και της διαχείρισης των συναισθημάτων. Το πρόγραμμα που προτείνεται περιλαμβάνει 14 δομημένες συναντήσεις και το ερευνητικό δείγμα αποτελείται από 23 συμμετέχοντες εφήβους, που το παρακολούθησαν. Τόσο τα ποσοτικά όσο και τα ποιοτικά δεδομένα της, επιβεβαίωσαν την αρχική υπόθεση ότι δηλαδή, θα συμβάλλει στατιστικά σημαντικά στη βελτίωση των δεξιοτήτων αντίστασης στην πίεση των συνομηλίκων, ενισχύοντας και τους τέσσερις παράγοντες που τέθηκαν. Επίσης ο σκοπός της παρούσας έρευνας, να καταστεί το προτεινόμενο πρόγραμμα ως εργαλείο, για την πρόληψη της υιοθέτησης εξαρτητικών συμπεριφορών, που μπορεί να εφαρμοστεί εντός και εκτός σχολικού πλαισίου σε ομάδες εφήβων, φαίνεται να επιτυγχάνεται, αν και το δείγμα στο οποίο εφαρμόστηκε ανήκει στην κατηγορία δείγμα ευκολίας.