Οι Οργανισμοί εναλλακτικών επενδύσεων, το ρυθμιστικό πλαίσιο της διαχείρισης και της εμπορικής προώθησης των εναλλακτικών επενδύσεων στην ΕΕ, βάσει της οδηγίας 2011/61/ΕΕ για τους Διαχειριστές Οργανισμών Εναλλακτικών Επενδύσεων

Abstract

Η παρούσα εργασία πραγματεύεται τη διαμόρφωση του κανονιστικού πλαισίου που ρυθμίζει την ευρωπαϊκή επενδυτική αγορά και ιδίως τον τομέα των εναλλακτικών επενδύσεων. Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 ανέδειξε ελλείψεις της χρηματοπιστωτικής αγοράς της Ένωσης, ως προς την εποπτεία και τη διαχείριση κινδύνων, τους κανόνες διαφάνειας, και τη φύλαξη περιουσιακών στοιχείων. Κατέστησε επιτακτική την ανάγκη ρύθμισης του τομέα των εναλλακτικών επενδυτικών κεφαλαίων. Με την εισαγωγή της Οδηγίας 2011/61/ΕΕ για τους Διαχειριστές Οργανισμών Εναλλακτικών Επενδύσεων στο ενωσιακό δίκαιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέλησε να θέσει ένα σαφές και συνεκτικό κανονιστικό πλαίσιο για τη λειτουργία και εποπτεία των Οργανισμών Εναλλακτικών Επενδύσεων στην ΕΕ, μέσω της ρύθμισης των Διαχειριστών τους. Στην εργασία αναλύεται το θεωρητικό υπόβαθρο και συγκεκριμένα η έννοια, τα γενικά χαρακτηριστικά αλλά και οι διάφορες κατηγορίες των εναλλακτικών επενδύσεων και μέσω της αποτύπωσης του γενικού νομοθετικού πλαισίου του ευρωπαϊκού επενδυτικού δικαίου, της νομοπαραγωγικής διαδικασίας των εν λόγω κανόνων δικαίου καθώς και του ισχύοντος ευρωπαϊκού εποπτικού μηχανισμού, αναλύονται οι λειτουργικές διατάξεις της Οδηγίας για τη διαχείριση και την εμπορική προώθηση των ΟΕΕ στα κράτη μέλη της ΕΕ. Η παρούσα μελέτη διεξήχθη βάσει λεπτομερούς ανασκόπησης του ισχύοντος νομικού πλαισίου καθώς και βιβλιογραφικής αναζήτησης από τον Δεκέμβριο του 2021 μέχρι τον Ιούνιο 2022. Σκοπός είναι να δοθούν απαντήσεις στα ερωτήματα που αναδύθηκαν κατά την εκπόνηση, ως προς την οριοθέτηση της έννοιας των εναλλακτικών επενδύσεων, τα πεδία δραστηριοποίησής τους, τη διαφοροποίησή των ΟΕΕ από άλλους τύπους επενδυτικών οργανισμών. Αναλύοντας τις πολυποίκιλες σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ διαχειριστών, θεματοφυλάκων και εποπτικών αρχών, το νομικό καθεστώς που εισήχθη για τη διασυνοριακή διαχείριση και την εμπορική προώθηση μεταξύ των κρατών μελών και τρίτων χωρών, όπως και τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις σχέσεις αυτές, συμπεραίνεται ότι υφίσταται ανάγκη επικαιροποίησης των ρυθμίσεων καθώς και για βαθύτερες μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις.