Πολιτικές και στρατηγικές χωρικού σχεδιασμού για τον ορεινό όγκο της Ελλάδας: Η περίπτωση της Τοπικής Κοινότητας Σαμαρίνας Ν. Γρεβενών

Abstract

Είναι αναντίρρητη πραγματικότητα και κυρίως διαπίστωση η ανεπαρκής σύνδεση η οποία ενέχει ο ρόλος και η σχέση των πολιτικών και στρατηγικών της χωρικής και αναπτυξιακής υπόστασης στην Ελλάδα. Αυτό συμβαίνει κατά κύριο λόγο εξαιτίας της πλήρους ιεραρχικής και δεσμευτικής ανομοιογένειας καθώς και της έλλειψης στοιχείων που μπορούν να τις συνδέσουν. Εξάλλου, η απουσία κοινής σύνδεσης είναι αυτή που στο τέλος επιφέρει επιπτώσεις στη χωρική ανάπτυξη και κυρίως στη δημιουργία ενός μακρόπνοου και ρεαλιστικού σχεδίου που θα συνεισφέρει – μεταξύ άλλων- στην ισόρροπη ανάπτυξη του ορεινού όγκου της χώρας μας. Είναι απαραίτητο η ανάδειξη και η προσπάθεια διαμόρφωσης εκείνων των απαραίτητων ενεργειών και συνδέσεων μεταξύ χωρικής και αναπτυξιακής πολιτικής και κυρίως η εξεύρεση των πόρων και των εργαλείων που θα συνεπικουρήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο ορεινός όγκος θέλει μεγάλη στήριξη. Η αποκέντρωση και κυρίως η έλλειψη κοινωνικού ενδιαφέροντος έχουν απομακρύνει την πολιτεία και την κοινωνία από πολιτικές που θα μπορούσανε να ανανεώσουν τον ορεινό όγκο και να δημιουργήσουν πολιτικές οι οποίες θα δώσουν ξανά ζωή στις περιοχές αυτές, κίνητρα για όλους να επενδύσουν και να δημιουργήσουν, να επανεκιννήσουν την εξελικτική δραστηριότητα και να επαναδημιουργήσουν την αξία της κυκλικής οικονομίας. Η αντίληψη ότι ο ορεινός όγκος δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην κοινωνία και στην οικονομία είναι λανθασμένη. Πολλοί συγχέουν τη δυνατότητα των ορεινών περιοχών να προσφέρουν σε άλλους είδους δραστηριότητες (βλ. εγκατάσταση ανεμογεννητριών) με την ικανότητα που έχουν να προσφέρουν στην αναβάθμιση των περιοχών εξασφαλίζοντας οικονομική αυτοδυναμία.