Η Παιδεία και η Εκπαίδευση, ως τομείς έκφρασης του κοινωνικού κράτους. Η συμβολή της δια Bίου Mάθησης στην προσωπική και κοινωνική ανάπτυξη.

Abstract

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανάδειξη της εκπαιδευτικής πολιτικής, ως κορυφαίας κοινωνικής πολιτικής, που μπορεί να συμβάλλει στην κοινωνική συνοχή και ευημερία. Αυτός είναι και ο στόχος, που τίθεται στις οδηγίες των ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών, στις οποίες γίνεται εκτενής αναφορά. Στο θεωρητικό μέρος της εργασίας, δίνεται έμφαση στην εννοιολογική διαφορά μεταξύ των όρων «Παιδεία» και «Εκπαίδευση», της οποίας τονίζεται ο παιδαγωγικός ρόλος. Το θέμα προσεγγίζεται ιστορικά, με αναφορά στις θέσεις των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και σκιαγραφείται η σχέση τους με τη σύγχρονη κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα. Το ερευνητικό σκέλος της εργασίας ανέδειξε μία ακόμη διάσταση. Την προσδοκία των πολιτών για τη συμβολή της δια Βίου Μάθησης στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και των κοινωνικών δεξιοτήτων τους. Η μελέτη επικεντρώνεται στη διερεύνηση των αποτελεσμάτων, που προκύπτουν από τη συμμετοχή των ενηλίκων σε προγράμματα Δια Βίου Εκπαίδευσης και Μάθησης, επιχειρώντας να καταγράψει τα πιθανά ατομικά και κοινωνικά οφέλη. Στο πλαίσιο αυτό υποστηρίζεται και θεωρητικά, η θετική συσχέτιση μεταξύ της -δια Βίου- Μάθησης και της προσωπικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Η δια Βίου Εκπαίδευση και Μάθηση συνδέεται έτσι, με την προαγωγή της κοινωνικής ευημερίας σε εθνικό και τοπικό επίπεδο, στο οποίο, οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης αναπτύσσουν ενδιαφέρουσες και ποικίλες εκπαιδευτικές δραστηριότητες.