Η εφαρμογή της Balanced scorecard στην Ελληνική δημόσια διοίκηση μελέτη περίπτωσης ΑΑΔΕ

Abstract

Η ιστορία της Balanced scorecard ξεκίνησε το 1992 όταν δημοσιεύτηκε το πρώτο άρθρο των Kaplan & Norton στο περιοδικό Harvard business review, με τα αποτελέσματα της έρευνας που διεξήγαγαν. Αφορμή αυτής της μελέτης ήταν η διαπίστωση πως οι χρηματοοικονομικοί δείκτες που χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε οι επιχειρήσεις ήταν ανεπαρκείς.

Η Balanced Scorecard αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις παραδοσιακές χρηματοοικονομικές μετρήσεις και στις σύγχρονες ανάγκες για μέτρηση των άυλων περιουσιακών στοιχείων ενός οργανισμού ώστε να μπορέσει να αξιολογήσει ορθά τα αποτελέσματα και την αποδοτικότητα του. Η μέθοδος αυτή εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τα χρηματοοικονομικά μεγέθη αλλά τα συμπληρώνει και με άλλους δείκτες ώστε να δημιουργείται μια πληρέστερη εικόνα για την αποδοτικότητα του οργανισμού.

Το κλασσικό σχέδιο της μεθόδου περιλαμβάνει τη χρήση δεικτών για τους τέσσερις πιο σημαντικούς τομείς του οργανισμού. Συγκεκριμένα περιλαμβάνει τη χρηματοοικονομική διάσταση, των πελατών / πολιτών, των εσωτερικών διαδικασιών και της μάθησης και ανάπτυξης. Λόγω της ευρείας χρήσης της από διαφορετικούς οργανισμούς, ενδέχεται να υπάρχουν διαφοροποιήσεις προκειμένου το μοντέλο να ταιριάζει στις απαιτήσεις του εκάστοτε οργανισμού.

Ενώ αρχικά σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιηθεί από ιδιωτικούς οργανισμούς, χάρη στην ευελιξία του και με τις απαραίτητες τροποποιήσεις χρησιμοποιείται με επιτυχία και από δημόσιους οργανισμούς. Με τη βοήθεια του, ο δημόσιος οργανισμός μπορεί να εκτιμήσει την παρούσα κατάστασή του, να εντοπίσει τυχόν δυσλειτουργίες και με τις κατάλληλες δράσεις επιδιώκει να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα, την αποδοτικότητα του και να είναι ικανοποιημένος ο πολίτης.

Η ελληνική δημόσια διοίκηση υιοθέτησε τη μέθοδο BSC με τη ψήφιση του ν.3230/2004 που εισάγαγε τις έννοιες της απόδοσης, της αποτελεσματικότητας, της αποστολής και του οράματος στους δημόσιους οργανισμούς.