Η έμφυλη διάσταση στη διαδικασία χορήγησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας στην Ελλάδα (2013-2017)

Abstract

Έχουν γίνει επικρίσεις εναντίον των διεθνών νόμων και συμβάσεων για το άσυλο και τους πρόσφυγες, υποστηρίζοντας ότι βασίστηκαν σε ένα αρσενικό μοντέλο ορισμού, το οποίο αγνόησε τις διώξεις των γυναικών. Αυτή η εργασία θα υποστηρίξει ότι οι πρόσφατες εξελίξεις στην ελληνική πολιτική ασύλου και σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν τη δυνατότητα να εμβαθύνουν αυτές τις διακρίσεις και να μειώσουν περαιτέρω τα δικαιώματα των γυναικών που ζητούν άσυλο. Παρόλο που έχουν σημειωθεί κάποιες θετικές εξελίξεις στη νομολογία, αναγνωρίζοντας ότι η δίωξη λόγω φύλου μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τη χορήγηση ασύλου, η πρόοδος αυτή παραμένει σχετικά σποραδική και συχνά υπονομεύεται από τυχαίες και διακριτικές εξουσίες άσκησης αρμοδιοτήτων από τις αρχές και τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων. Επιπλέον, αν και οι διαφορές στις ουσιαστικές συνθήκες των ανδρών και των γυναικών που φθάνουν για αναζήτηση ασύλου ενδέχεται να έχουν αρνητικό αντίκτυπο στις πολιτικές για το φύλο, είναι βαθιά ουδέτερες ως προς το φύλο.