Η κοινωνική πολιτική ως μέσο αποφυγής της ιδρυματοποίησης. Η μελέτη του προγράμματος "Βοήθεια στο σπίτι" και ο ανασχεδιασμός

Abstract

Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την Κοινωνική Πολιτική που ασκείται από το Ελληνικό Κράτος προς τους ανθρώπους της τρίτης και τέταρτης ηλικίας. Εστιάζει δε στα προληπτικά μέτρα που η Κεντρική Διοίκηση θεσπίζει για την πρόληψη ακραίων καταστάσεων κοινωνικού αποκλεισμού, που στόχο έχουν την αποφυγή της ιδρυματοποίησης. Βασικός σκοπός είναι η αποτίμηση της συμβολής του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» μέσα από την ματιά των άμεσα εμπλεκομένων για την ομαλή λειτουργία του, που δεν είναι άλλοι από τους Κοινωνικούς Επιστήμονες. Έτσι, η διεξαγόμενη εμπειρική μελέτη έρχεται να αναδείξει ένα πρόγραμμα, το οποίο στοχεύει στην πρόληψη, στην αντιμετώπιση και στην στήριξη των ανθρώπων της ευαίσθητης πληθυσμιακής ομάδας των ηλικιωμένων. Τα βασικά ερωτήματα που αναδεικνύονται, διαπραγματεύονται την στάση του συστήματος κοινωνικής προστασίας ως προς την στήριξη, την επίτευξη των στόχων, την αποτελεσματικότητα και γενικότερα την βιωσιμότητα του μέσω της αποτύπωσης της γνώμης του προσωπικού. Η επεξεργασία των ευρημάτων μας σκιαγραφεί την επικρατούσα κατάσταση που ζουν όσοι εργάζονται στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι». Η αγωνία που βιώνουν είναι διττή, από την μία η εργασιακή αβεβαιότητα και από την άλλη το μέλλον των εξυπηρετούμενων, οδηγεί σε μια αδιάκοπη πάλη συναισθημάτων και μια ψυχική έκρηξη. Παρά τα δυσεπίτευκτα κρίνεται σκόπιμη η ολοκλήρωση του πονήματος με προτάσεις ανασχεδιασμού, οι οποίες προέκυψαν κατά την διάρκεια της συζήτησης και μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν στα κοινωνικά προγράμματα, που υλοποιεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση.