Η ανάδειξη και διαχείριση του νεότερου πολιτισμού της Ζακύνθου μέσα από τα μνημεία και τα μουσεία της

Abstract

Η Ζάκυνθος, αν και διαθέτει ένα πλούσιο πολιτιστικό και φυσικό απόθεμα, το αφήνει ανεκμετάλλευτο, ακολουθώντας το πρότυπο του τυποποιημένου μαζικού τουρισμού με κίνδυνο να απωλέσει την ιδιαίτερη φυσιογνωμία της. Με το παρόν πόνημα επιχειρείται για πρώτη φορά η διατύπωση ενός σχεδίου διαχείρισης του πολιτιστικού και φυσικού αποθέματος της Ζακύνθου με ολιστικό χαρακτήρα, το οποίο θα μπορούσε να συμβάλει επί της ουσίας στην απαρχή της βιώσιμης ανάπτυξης του νησιού. Μέσα από την καταγραφή της ιστορίας, της άυλης και της υλικής κληρονομιάς του νησιού, επιχειρείται μία ανασύνθεση του πολιτισμικού του τοπίου στη διαχρονία του, καταδεικνύοντας παράλληλα τις δυνατότητες αξιοποίησής του. Η αναφορά στη διαμόρφωση της ταυτότητας του κάθε χώρου ή μνημείου, την πρόσβαση και τη μοναδικότητα/αντιπροσωπευτικότητά του, συνιστά για πρώτη φορά μία συνολική αποτίμηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ζακύνθου, που παράλληλα με τη συνεξέταση του ιδιαίτερου φυσικού της περιβάλλοντος, συνιστούν τη φυσιογνωμία του τόπου. Σε θεωρητικό επίπεδο, επιχειρείται η χάραξη ενός μοντέλου διαχείρισης των πολιτιστικών πόρων της περιοχής, που αποσκοπεί στην αειφόρο ανάπτυξή της.