Η Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση με τεχνικές Εικαστικής έκφρασης ως μέσο ανάπτυξης της ενσυναίσθησης σε άτομα τρίτης ηλικίας

Abstract

Η έρευνα στοχεύει στο συνδυασμό του Εκπαιδευτικού Δράματος και της Εικαστικής Τέχνης σε άτομα Τρίτης ηλικίας, ώστε να γίνει αναπαράσταση ρόλων ενός σεναρίου, χρησιμοποιώντας Εικαστικές τεχνικές με πυρήνα την ενσυναίσθηση των ηλικιωμένων. Ως γνωστό το Εκπαιδευτικό Δράμα συμβάλλει στην εκτόνωση καθημερινών προβλημάτων, στην εφαρμογή προσωπικών σχέσεων με καλλιτεχνικές δράσεις, στην αύξηση αντίληψης & επικοινωνίας, στη συναισθηματική βελτίωση & ενδυνάμωση (Boal, 2013), στην πειθαρχία, στη βελτίωση της αισθητικής και της φαντασίας, στις νέες ιδέες, στη βελτίωση της αντίληψης, στη θετική συμπεριφορά προς τους άλλους, στην απόκτηση της ενσυναίσθησης. Η Εικαστική τέχνη συμβάλλει στην αυτογνωσία, στη βελτίωση της φαντασίας, της αυτοεκτίμησης, της έμπνευσης, της δημιουργίας, στη βελτίωση της μνήμης και γενικά της ψυχοσωματικής υγείας και αυξάνει το αίσθημα της ελπίδας. Ο ηλικιωμένος δεν είναι περιθωριοποιημένος, αλλά αισθάνεται χρήσιμος, κοινωνικοποιείται και ομαδοποιείται (Nainis et al., 2006 ̇ Johnson, 1998 ̇ Sullivan-Marx, 2006). Για τον παραπάνω στόχο δημιουργήθηκαν δώδεκα παρεμβάσεις σε δύο ομάδες ηλικιωμένων, δεκαπέντε ατόμων η κάθε μία. Η πειραματική ομάδα, που μέλη της ήταν δέκα γυναίκες και πέντε άνδρες και η ομάδα ελέγχου, που απαρτιζόταν από δεκαπέντε γυναίκες. Ως κοινή δραστηριότητα οι δύο ομάδες είχαν τα εικαστικά (ζωγραφική, χαρακτική, Αγιογραφία), ενώ η πειραματική ομάδα είχε επιπλέον τα θεατροπαιδαγωγικά παιχνίδια. Τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν ότι επήλθε αύξηση της ενσυναίσθησης στην Τρίτη ηλικία με την εφαρμογή της δραματικής τέχνης, χρησιμοποιώντας εικαστικές τεχνικές. Προτείνεται η συνέχιση και η αύξηση των θεατροπαιδαγωγικών προγραμμάτων και των εικαστικών παρεμβάσεων στα πλαίσια της ανάπτυξης της ενσυναίσθησης, κοινωνικοποίησης, αλλά και της ψυχοσωματικής θεραπείας.