Οι στρατηγικοί άξονες της Εθνικής Αρχής Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΘΑΑΕ) και του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (ΥΠΑΙΘ), και η ενσωμάτωσή τους στον επιχειρησιακό προγραμματισμό των ΑΕΙ: Η περίπτωση του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

Abstract

«Ότι δεν μπορεί να μετρηθεί, δεν μπορεί και να ελεγχθεί» (Al. Einstein). «Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να δουν την τακτική με την οποία νικώ, αλλά αυτό που κανένας δεν μπορεί να δει, είναι η στρατηγική από την οποία βγήκε εξελικτικά η νίκη» (Σουν Τσου, η Τέχνη του Πολέμου, 500 π.Χ.). Σκοπός αυτής της εργασίας είναι να διαπιστώσει αν οι θεωρίες της Δημόσιας Διοίκησης εφαρμόζονται σε έναν κρατικό οργανισμό και συγκεκριμένα στο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) με την επωνυμία: Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου(ΠΑΠΕΛ). Η παρούσα εργασία δεν στοχεύει στη χάραξη αναλυτικής στρατηγικής για λογαριασμό του υπό εξέταση Ιδρύματος, ούτε να κρίνει τη στρατηγική που αυτό ακολουθεί. Πιο συγκεκριμένα, ασχολείται με τη μελέτη του εξωτερικού περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου εστιάζοντας στη σύγκριση των συνολικών ποιοτικών δεδομένων που έχει συγκεντρώσει η Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΘΑΑΕ) για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΕΙ) της Ελλάδας. Επίσης, εξετάζει το νομικό πλαίσιο, στο οποίο καλείται το ΠΑΠΕΛ να λειτουργήσει, και το οποίο διαμορφώνεται από τις πολιτικές αποφάσεις του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (ΥΠΑΙΘ) και της ελληνικής νομοθεσίας. Θεωρείται ότι η λειτουργία του ΠΑΠΕΛ στη γεωγραφική περιοχή της Περιφέρειας Πελοποννήσου, έχει σοβαρό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής των πολιτών του περιβάλλοντος λειτουργίας του. Επίσης, θεωρείται ότι τα ελληνικά ΑΕΙ μέσα από αθροιστικές δράσεις, ενός ανταγωνιστικού περιβάλλοντος, οφείλουν να εστιάζουν στην αποτελεσματικότητα της επίτευξης των στόχων της ανώτερης πολιτικής αρχής (ΥΠΑΙΘ) και με ποιοτικές διαδικασίες επιχειρηματικής αριστείας που επιβάλλονται από την ΕΘΑΑΕ. . «Κρίση είναι η σύγκριση» (Κωνσταντίνος Μουντάκης, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου). Η κύρια μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε για την αξιολόγηση της δράσης του ΠΑΠΕΛ είναι η συγκριτική αξιολόγηση. Με τη μέθοδο της συγκριτικής αξιολόγησης (benchmarking) εξετάστηκε το εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον του ΠΑΠΕΛ και ανιχνεύθηκαν τα δυνατά και αδύναμα σημεία του, οι ευκαιρίες και οι απειλές του.5. Η παρούσα εργασία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα ελληνικά ΑΕΙ, λειτουργούν σε ένα ανταγωνιστικό επιχειρηματικό περιβάλλον και οφείλουν να παράγουν ποσότητα εστιάζοντας στην ποιότητα.