Η θεσμική εξέλιξη της μετάκλησης πολιτών τρίτων χωρών για παροχή εργασίας στην Ελλάδα: από τη νεοπαγή διοίκηση του Γεωργίου Α’ μέχρι την ψηφιακή γραφειοκρατία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης

Abstract

Η μετάκληση αλλοδαπού εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα για παροχή εξαρτημένης και εποχιακής εργασίας έχει τις ρίζες της στις αρχές του 20ου αιώνα, αποτελώντας λειτουργικό τμήμα ενός θεσμικού πλαισίου για τη λεγόμενη «νόμιμη μετανάστευση» με έντονες επιρροές από την αγγλική και γαλλική νομοθετική παραγωγή των μέσων του 19ου αιώνα. Επιχειρώντας μια ιστορική ανασκόπηση από τις πρώτες δεκαετίες του ελεύθερου ελληνικού κράτους μέχρι και σήμερα, η εργασία αυτή παρακολουθεί κριτικά τη θεσμική εξέλιξη του νομοθετικού φαινομένου εντός των κοινωνικοιστορικών συμφραζομένων κάθε περιόδου της νεότερης και σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Με αναφορές στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον, προσεγγίζει τη διαδικασία της μετάκλησης ως συνιστώσα ενός κύκλου δημόσιας πολιτικής που προφανώς πάσχει από δομικά προβλήματα τα οποία επηρεάζουν αρνητικά το σχεδιασμό και υλοποίηση μιας μακρόπνοης και ρεαλιστικής μεταναστευτικής πολιτικής που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως βασικός πυλώνας ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας, με σεβασμό στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και τις ευρωπαϊκές και διεθνείς συμβάσεις.