Η επιχειρηματικότητα και η καινοτομία στο Δημόσιο Τομέα: εννοιολογικό πλαίσιο και αποτίμηση της κατάστασης στην Ελλάδα

Abstract

Είναι γεγονός ότι τα χαρακτηριστικά που συγκεντρώνει στο σύνολό του ο δημόσιος τομέας, συχνά αποπροσανατολίζουν, ή και ακυρώνουν την αποστολή του προς την κοινωνία. Στην Ελλάδα, τις τελευταίες δεκαετίες, ο δημόσιος τομέας έχει κατηγορηθεί στο σύνολό του για αναποτελεσματικότητα και διαφθορά. Από πολλούς, θεωρείται ο βασικός υπαίτιος των δυσμενών συνεπειών που επέβαλε στους πολίτες και την αγορά, η οικονομική κρίση του 2009. Οι ελληνικές κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση και μετά, φαίνεται πως αντιλαμβάνονται την ανάγκη για αλλαγή στη λειτουργία του δημοσίου και προσπαθούν να το καταστήσουν αποτελεσματικό. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η βιβλιογραφική επισκόπηση της δημόσιας επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας και η διερεύνηση της κατάστασης στην Ελλάδα. Η μεθοδολογία βασίζεται στην ανάλυση πρωτογενών πηγών, πρόκειται δηλαδή για μια δευτερογενή έρευνα. Επιχειρεί να απαντήσει στα εξής ερευνητικά ερωτήματα: (α) τι μπορούμε να ορίσουμε ως δημόσια επιχειρηματικότητα, και (β) κατά πόσο μπορεί να χαρακτηριστεί ως καινοτόμο και επιχειρηματικό, με την ευρεία έννοια του όρου, το δημόσιο στην Ελλάδα σήμερα, και τι θα έπρεπε να αλλάξει προς την κατεύθυνση ενός πιο καινοτόμου και επιχειρηματικού δημόσιου τομέα στη χώρα μας. Τα συμπεράσματα συνοψίζονται στο ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση έχει περιορισμένα στοιχεία επιχειρηματικότητας, γιατί οι παθογένειες της αποτελούν τροχοπέδη για τη δομική αναδιάρθρωσή της. Για να καταστεί επιχειρηματικός ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα πρέπει, αφενός να εξαλείψει τα μειονεκτήματά του και αφετέρου, να εξασφαλίσει τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την επίτευξη της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας