Διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της εργασιακής εξουθένωσης των Εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής και της αυτοαποτελεσματικότητας στην περίοδο της πανδημίας.

Abstract

Ο σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η μελέτη της σχέσης μεταξύ της αυτοαποτελεσματικότητας και της επαγγελματικής εξουθένωσης εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19. Παράλληλα σκοπός ήταν η διερεύνηση των επιπέδων των παραπάνω μεταβλητών στο εν λόγω δείγμα και η πιθανή σύνδεση τους με τα δημογραφικά και εργασιακά χαρακτηριστικά των εκπαιδευτικών. Στην έρευνα συμμετείχαν 91εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής, με μέσο όρο ηλικίας τα 43 έτη (Τ.Α. = 8,43) έτη. Η συλλογή των δεδομένων έγινε μέσω ερωτηματολογίων αυτό-αναφοράς. Για την αξιολόγηση της αυτοαποτελεσματικότητας των εκπαιδευτικών χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα TeacherSense of EfficacyScale (TSES), ενώ για την αξιολόγηση της επαγγελματικής τους εξουθένωσης επιλέχθηκε το ερωτηματολόγιο MaslachBurnoutInventory-EducatorSurvey (MBI-ES). Τα ερευνητικά ερωτήματα και οι υποθέσεις ελέγχθηκαν με την εφαρμογή στατιστικών ελέγχων με το SPSS. Οι στατιστικές αναλύσεις έδειξαν ότι η αυτοαποτελεσματικότητα των εκπαιδευτικών, και για τις τρεις διαστάσεις (δέσμευση των μαθητών, διαχείριση της τάξης, στρατηγικές διδασκαλίας) σχετίζεται αρνητικά με την επαγγελματική εξουθένωση, με τη διάσταση της αποπροσωποίησης και θετικά με τη διάσταση της προσωπικής επίτευξης. Συγχρόνως, βρέθηκε ότι οι εκπαιδευτικοί είχαν χαμηλά προς μέτρια επίπεδα επαγγελματικής εξουθένωσης και υψηλά ποσοστά αυτοαποτελεσματικότητας, κάτι που υποδηλώνει ότι η πανδημία του COVID-19 δεν επηρέασε στον αναμενόμενο βαθμό τους εκπαιδευτικούς ως προς αυτούς τους παράγοντες. Επιπλέον, βρέθηκε ότι το καθεστώς της εργασίας (μόνιμοι ή αναπληρωτές) και τα έτη προϋπηρεσίας κατέχουν σημαντικό ρόλο όσον αφορά τα επίπεδα της επαγγελματικής εξουθένωσης και της αυτοαποτελεσματικότητας των εκπαιδευτικών. Τα ευρήματα σχολιάζονται σε σχέση με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, ενώ γίνεται αναφορά και στους περιορισμούς της έρευνας.