Η συμβολή της τοπικής αυτοδιοίκησης στη συμβουλευτική υποστήριξη των θυμάτων οικογενειακής βίας: Η περίπτωση του συμβουλευτικού κέντρου γυναικών καλαμάτας

Abstract

Το πρόβλημα της κακοποίησης των γυναικών και ιδιαίτερα η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί ένα συνεχώς εξελισσόμενο ζήτημα με αρνητικές διαστάσεις. Στη Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ θεσπίζονται η ίση μεταχείριση της γυναίκας, η προστασία των δικαιωμάτων της και η ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Τις τελευταίες δεκαετίες γίνονται προσπάθειες για την ίση αντιμετώπιση των γυναικών στις πολιτισμένες κοινωνίες χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι λίγες οι φορές που η γυναίκα πέφτει θύμα κακοποίησης ακόμη και μέσα στο ίδιο της το σπίτι, ένα περιβάλλον που θεωρείται προστατευμένο. Η βία μέσα στην οικογένεια πάντα υπήρχε, παλιότερα ήταν ταμπού και παρέμενε μυστικό μεταξύ θύτη και θύματος. Πρόσφατες έρευνες έφεραν στο φως ότι μια στις πέντε γυναίκες έχει κακοποιηθεί από σύντροφο η σύζυγο τουλάχιστον μια φορά στη ζωή της. Η παρούσα εργασία εστιάζει στη γυναίκα - θύμα ενδοοικογενειακής βίας με βασικό ερώτημα αν γνωρίζει ποιοι φορείς ή οργανώσεις μπορούν να τη βοηθήσουν κι αν όντως αυτοί οι φορείς είναι αποτελεσματικοί. Δυστυχώς τα στατιστικά δεν αφήνουν περιθώρια αδιαφορίας. Η βία δεν κάνει διακρίσεις, δεν συναντάται σε υποβαθμισμένες οικογένειες, οικονομικά ασθενείς, με προβλήματα αλκοολισμού ή ουσιών, με στοιχειώδη ακόμη και ελλιπή μόρφωση. Αντίθετα το πρόβλημα διευρύνεται και σε οικογένειες ανώτερων κοινωνικά στρωμάτων με οικονομική επιφάνεια και σε συζύγους με υψηλή μόρφωση. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα θύματα υποβαθμίζουν το πρόβλημα ή ακόμη χειρότερα το αποσιωπούν με συνέπειες όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση, ενοχικά σύνδρομα και άσχημη ψυχολογία. Με αυτά τα δεδομένα αναλύεται το προφίλ και οι απόψεις των ερωτώμενων, τα βιώματα αναφορικά με τη διαχείριση περιπτώσεων ενδοοικογενειακής βίας υπό το πρίσμα της διαφορετικότητας των εξεταζόμενων περιοχών που απαντήθηκε το ερωτηματολόγιο της έρευνας. Πέρα από τη βιβλιογραφική έρευνα, η εργασία στηρίχθηκε κυρίως στο εμπειρικό κομμάτι μέσω συνεντεύξεων και ερωτηματολογίων. Τα συμπεράσματα που βγήκαν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ανησυχητικά ή έστω να προβληματίσουν. Ελάχιστες γυναίκες υπήρξαν τυχερές και δεν βίωσαν τον εφιάλτη της κακοποίησης, οι περισσότερες είναι μέρος των θλιβερών στατιστικών. Ως διαπίστωση όλων των παραπάνω προκύπτει ότι οι σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες οφείλουν να έχουν θεμέλιο λίθο την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας. Η παιδεία, η σωστή διαπαιδαγώγηση και η προβολή των ισορροπημένων οικογενειακών προτύπων, ο αλληλοσεβασμός και η ισότιμη αντιμετώπιση των δύο φύλων επίκειται να οδηγήσουν στη μείωση των φαινομένων ενδοοικογενειακής βίας. Ανέκαθεν ο θεσμός της οικογένειας περνούσε κρίση, πολύ περισσότερο τώρα, παρόλα αυτά μέσα από συλλογική προσπάθεια μπορεί να επιτευχθεί η αρμονική συμβίωση μέσα στην κοινωνία.