Η απομακρυσμένη διδασκαλία έκτακτης ανάγκης λόγω COVID-19 στο Δημοτικό ως κίνητρο για την επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών

Abstract

Η απομακρυσμένη διδασκαλία έκτακτης ανάγκης, όπως εφαρμόστηκε στην Ελλάδα κατά την περίοδο της πανδημίας COVID-19 ως εκπαιδευτικό πλαίσιο που εφαρμόστηκε στα ελληνικά σχολεία προκειμένου να αντιμετωπιστεί το κλείσιμο των σχολείων, ανέδειξε νέες προκλήσεις αλλά και ευκαιρίες για την επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών. Ο όρος «απομακρυσμένη διδασκαλία έκτακτης ανάγκης» αναφέρεται στη γρήγορη μετάβαση σε διαδικτυακή διδασκαλία λόγω κρίσης και δεν ταυτίζεται με την οργανωμένη εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Η εκπαίδευση των εκπαιδευτικών είναι ιδιαίτερα σημαντική, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της εκπαίδευσης, ενώ πρέπει να παρέχεται και η κατάλληλη υποστήριξη. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να διερευνηθεί ο αντίκτυπος αυτής της μορφής διδασκαλίας ως κίνητρο στην επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών αλλά και οι διαδικασίες και πρακτικές που υιοθετήθηκαν και διαφοροποιήθηκαν στη διάρκεια της απομακρυσμένης διδασκαλίας. Για αυτό, υιοθετήθηκε η ποιοτική μεθοδολογία, όπου ελήφθησαν συνεντεύξεις από 8 εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ώστε να απαντήσουν σχετικά σε ερωτήσεις σχετικά με τα κίνητρα, τις πρακτικές που αξιοποίησαν στη διάρκεια της απομακρυσμένης διδασκαλίας έκτακτης ανάγκης και αν τις αξιοποιούν ακόμη, τις αντιλήψεις τους για την επαγγελματική ανάπτυξη και την απομακρυσμένη διδασκαλία, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που αναδύθηκαν, τις εκπαιδευτικές ανάγκες τους και την υποστήριξη που παρέχεται σε αυτούς. Με βάση τα ευρήματα της έρευνας, οι εκπαιδευτικοί θεωρούν ότι αυτή η μορφή διδασκαλίας συνέβαλε στην επαγγελματική ανάπτυξη, τα αποτελέσματα της οποίας κρίθηκαν αναγκαία για την προσωπική και επαγγελματική τους ανάπτυξη. Ακόμη, τα κίνητρα σχετίζονται με την ανάπτυξη και την προσπάθεια βελτίωσης των μαθησιακών αποτελεσμάτων και της ποιότητας της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ένα ακόμη σημαντικό εύρημα είναι ότι οι εκπαιδευτικοί εξοικειώθηκαν ιδιαίτερα κατά την απομακρυσμένη διδασκαλία έκτακτης ανάγκης με τις νέες τεχνολογίες, όπου υιοθέτησαν τις πρακτικές και στη διά ζώσης εκπαίδευση. Τέλος, κρίνεται απαραίτητη η υποστήριξη από φορείς και πανεπιστήμια, η οποία, ωστόσο, στη διάρκεια του covid-19 δεν ήταν κατάλληλη, καθώς υπήρχαν αρκετές ελλείψεις, ενώ οι εκπαιδευτικές ανάγκες σχετίζονται με θέματα τεχνολογίας αλλά και σύγχρονων εκπαιδευτικών πρακτικών με βάση το πλαίσιο.