Μελέτη της σχέσης απόπτωσης- οξειδωτικού στρες-ενδοθηλιακής λειτουργίας κατά την διάρκεια της καμπύλης γλυκόζης (OGTT) σε παχύσαρκά παιδιά

Abstract

Εισαγωγή: Η παχυσαρκία και η αντίσταση στην ινσουλίνη σχετίζεται με αγγειακή βλάβη και προοδευτική απώλεια των προστατευτικών λειτουργιών του ενδοθηλίου δυσχεραίνοντας το μικρο- και μακρο-αγγειακό περιβάλλον μέσω της αύξησης του οξειδωτικού στρες, της φλεγμονής και της απόπτωσης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εκτιμηθεί η διαδικασία της απόπτωσης και δραστικότητας αντιοξειδωτικών ενζύμων κατά τη διάρκεια δοκιμασία ανοχής στη γλυκόζη(OGTT), μεταξύ παχύσαρκων και μη παιδιών καθώς και παιδιών με φυσιολογική και μη OGTT. Μεθοδολογία: Προοπτική μελέτη. Συμμετείχαν 30 παιδιά, 7-16 ετών. Πραγματοποιήθηκε καμπύλη γλυκόζης κατά την οποία μετρήθηκε η ινσουλίνη και το c-πεπτίδιο. Έγινε πλήρης βιοχημικός έλεγχος. Μετρήθηκαν οι δείκτες απόπτωσης Apo1fas και cck18 καθώς και η δραστικότητα των αντιοξειδωτικών ενζύμων SOD και GPX3. Προηγήθηκε η έγγραφη συγκατάθεση από τους γονείς/κηδεμόνες των παιδιών για την εθελοντική συμμετοχή τους. Αποτελέσματα: 70% των παιδιών είχε ΒΜΙ%≥95 και 47% είχε διαταραγμένη γλυκόζη κατά τη δοκιμασία OGTT. Με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p≤.05 βρέθηκαν οι παρακάτω συσχετίσεις. Όσον αφορά τους αποπτωτικούς δείκτες, αρνητική ήταν συσχέτιση της Apo1fas και του cck18 με το ΒΜΙ%, στα νορμοβαρή παιδιά και αυτά με φυσιολογική δοκιμασία OGTT. Η Apo1fas σχετίστηκε ακόμη με αυξημένη ινσουλίνη στα παχύσαρκα παιδιά και με αυξημένα IGF και τριγλυκερίδια στα νορμοβαρή. Αναφορικά με το οξειδωτικό στρες θετική ήταν η συσχέτιση της GPX3 με την ινσουλίνη και αρνητική με το IGF-1. Θετική ήταν επίσης η συσχέτιση τόσο της SOD όσο και της GPX3 με την HgbA1c στις περισσότερες υποομάδες παιδιών. Τέλος η GPX3 συνδυάστηκε με αυξημένη Τ3 και FT4 στο σύνολο των υποομάδων. Από τη μέτρηση των αποπτωτικών και αντιοξειδωτικών δεικτών κατά την OGTT προέκυψε σημαντική και σταδιακή μεταβολή των συγκεντρώσεων τους, με σημείο κορύφωσης το t=60 και t=90. Από κει κι έπειτα οι δείκτες επανέρχονταν σε επίπεδα όμοια με το t=0. Συμπεράσματα: Η απόπτωση πιθανόν να έχει διαφορετικό στα παιδιά σε σχέση με τους ενήλικες, με την παχυσαρκία και την ανοχή στη γλυκόζη να επηρεάζουν τη σχέση αυτή. Η αυξημένη συγκέντρωση ινσουλίνης και γλυκόζης σχετίζεται με αύξηση των συγκεντρώσεων των αντιοξειδωτικών δεικτών, ως απάντηση σε μια κατάσταση οξειδωτικού στρες. Η μεταβολή των συγκεντρώσεων των αποπτωτικών και αντιοξειδωτικών δεικτών μεταβάλλεται ταχέως στο μεταγευματικό στάδιο.