Σχολικός εκφοβισμός: Η περίπτωση μιας σχολικής μονάδας στην νότια Αττική

Abstract

Η παρούσα εργασία εστιάζει στο πολυδιάστατο κοινωνικό φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού και κυρίως στον τρόπο που ερμηνεύεται από τους γονείς και από τους εκπαιδευτικούς. Σκοπός της είναι η διερεύνηση της βιωμένης εμπειρίας περιστατικών σχολικού εκφοβισμού μεταξύ μαθητών από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς σε ένα δημοτικό σχολείο των νοτίων προαστίων της Αθήνας. Η μελέτη στηρίζεται σε μια ποιοτική προσέγγιση με χρήση της ημιδομημένης συνέντευξης ως ερευνητικής μεθόδου, μέσω της οποίας επιχειρείται μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίον γονείς και εκπαιδευτικοί συγκροτούν τις αφηγήσεις τους για περιστατικά εκφοβισμού που έχουν πέσει στην αντίληψή τους καθώς και των απόψεών τους γενικότερα γύρω από το ζήτημα αυτό. Η μελέτη και ανάλυση των απόψεων των γονέων και των εκπαιδευτικών γύρω από το φαινόμενο αυτό και τις στρατηγικές που υιοθετούν, διαφωτίζει το πρόβλημα κι από άλλες πλευρές, αναδεικνύει παράγοντες που βοηθούν στην άμβλυνσή του, εντοπίζει στερεότυπα που το οξύνουν και τέλος επιτρέπει τον σχεδιασμό δράσεων που το αντιμετωπίζουν. Οι πρακτικές ανατροφής των γονέων σχετίζονται άμεσα με την εκδήλωση του φαινομένου, με τις στρατηγικές που υιοθετούν τα παιδιά αλλά και με την ψυχοκοινωνική τους υγεία. Κι ενώ υπάρχουν αρκετές έρευνες για τις απόψεις των παιδιών γύρω από τον σχολικό εκφοβισμό, ελάχιστες όμως έρευνες περιλαμβάνουν γονείς και εκπαιδευτικούς. Στην έρευνα αυτή συμμετείχαν οκτώ γονείς και εφτά εκπαιδευτικοί ενός σχολείου των νοτίων προαστίων της Αθήνας, οι οποίοι έδωσαν μια συνέντευξη. Η ανάλυση των απαντήσεων υπογραμμίζει την σπουδαιότητα της συνεργασίας σχολείου και οικογένειας και την ανάγκη εμπλοκής, ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης γονέων και εκπαιδευτικών σε προγράμματα που στοχεύουν στον περιορισμό του φαινομένου, ώστε να γίνεται ευκολότερος ο εντοπισμός μιας πιθανής κακοποίησης και να υιοθετηθούν οι αποτελεσματικότερες πρακτικές για την αντιμετώπισή του.