Η Καλαμάτα που χάθηκε: η ανασύνθεση της φυσιογνωμίας της μέσα από αρχειακή έρευνα και χρήση νέων τεχνολογιών

Abstract

Η Καλαμάτα, σημαντικό λιμάνι της Πελοποννήσου ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα, γνώρισε μεγάλη ακμή κατά την περίοδο της αστικοποίησής της, από τον 19ο έως τις αρχές του 20ου αιώνα. Ο νεοκλασικισμός, σε όλες τις φάσεις και τις εκδοχές του, καθόρισε τη φυσιογνωμία της, όπως άλλωστε όλων των μεγάλων αστικών κέντρων της εποχής. Η πόλη, διατηρώντας τον πλούτο της αρχιτεκτονικής της έκφρασης, πορεύεται μεταπολεμικά, βυθιζόμενη σταδιακά στην αναπόφευκτη οικονομική ύφεση, μέχρι τους σεισμούς του 1986, που ουσιαστικά αποτέλεσαν τομή και διακύβευμα για την ιστορική της συνέχεια. Η πόλη κατάφερε με μεγάλη προσπάθεια να διασώσει σημαντικό μέρος της αρχιτεκτονικής της κληρονομιάς και σήμερα πολλά διατηρητέα κτήρια στεγάζουν κεντρικές πολιτιστικές και κοινωνικές λειτουργίες και δραστηριότητες. Η διπλωματική αυτή εργασία επιχειρεί μέσα από τη διερεύνηση των στοιχείων προγενεστέρων πολεοδομικών μελετών, διαγραμμάτων και αρχειακού υλικού, τον χαρτογραφικό προσδιορισμό των «απωλειών» αξιόλογων κτηρίων της πόλης, που είχαν καταγραφεί πριν τους σεισμούς του 1986. Οι νέες τεχνολογίες μπορούν να συμβάλουν στην ψηφιακή ανασύνθεση της φυσιογνωμίας σημαντικών θέσεων ή και περιοχών της πόλης, όπου σήμερα παρουσιάζονται τα «κενά» των «απωλειών» και κατ' αυτόν τον τρόπο, στην διατήρηση της ιστορικής μνήμης.