Η επίδραση των αναρριχητικών δραστηριοτήτων στη φυσική κατάσταση των παιδιών σχολικής ηλικίας με νοητική αναπηρία

Abstract

Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η διερεύνηση της επίδρασης των αναρριχητικών δραστηριοτήτων στη φυσική κατάσταση παιδιών με νοητική αναπηρία καθώς και σε ψυχοκοινωνικά τους χαρακτηριστικά. Το δείγμα της έρευνας αποτέλεσαν εννέα παιδιά (Ν=9), πέντε αγόρια και τέσσερα κορίτσια, ηλικίας έξι έως και δεκατεσσάρων ετών, με επίσημη διάγνωση νοητικής αναπηρίας από δημόσιο φορέα. Το πρόγραμμα παρέμβασης των αναρριχητικών δραστηριοτήτων, είχε διάρκεια οκτώ εβδομάδες, με συχνότητα τρεις φορές κάθε εβδομάδα, και πραγματοποιήθηκε σε πίστα αναρρίχησης εσωτερικού χώρου. Η αξιολόγηση της φυσικής κατάστασης των ατόμων που συμμετείχαν, έγινε με το Eurofit Special Test, πριν την έναρξη του προγράμματος, στις τέσσερις εβδομάδες υλοπποίησης και όταν ολοκληρώθηκε. Η αξιολόγηση των ψυχοκοινωνικών διαστάσεων, πραγματοποιήθηκε με το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (Sdq-Hel), το οποίο συμπλήρωσαν οι γονείς των παιδιών, πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα και αφότου ολοκληρώθηκε. Η ανάλυση των δεδομένων που αφορούσαν τη φυσική κατάσταση πραγματοποιήθηκε με το στατιστικό έλεγχο Ανάλυση Διακύμανσης Επαναλαμβανόμενων Μετρήσεων-ANOVA και για την ανάλυση των ψυχοκοινωνικών χαρακτηριστικών πραγματοποιήθηκε έλεγχος t-test. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αναφορικά με τη φυσική κατάσταση, υπήρξε στατιστικά σημαντική επίδραση του προγράμματος των αναρριχητικών δραστηριοτήτων στη Δύναμη, στην Ταχύτητα και στην Ευλυγισία. Σε ότι αφορά στις ψυχοκοινωνικές διαστάσεις, υπήρξε στατιστικά σημαντική επίδραση του προγράμματος των αναρριχητικών δραστηριοτήτων στα Προβλήματα Συμπεριφοράς και στην Κοινωνική Συμπεριφορά. Από τα ευρήματα της έρευνας προκύπτει ότι η αναρρίχηση αποτελεί μια αποτελεσματική εναλλακτική μορφή άσκησης η οποία συμβάλλει στη βελτίωση της φυσικής κατάστασης των παιδιών με νοητική αναπηρία καθώς και ορισμένων ψυχοκοινωνικών χαρακτηριστικών τους.