Ο.Τ.Α. και αναπηρία: Η προσβασιμότητα του περιβάλλοντος μετά τις νέες νομοθετήσεις. Μελέτη περίπτωσης: Δήμος Καβάλας

Abstract

Η συνεχής προσπάθεια της ευρωπαϊκής κοινότητας προκειμένου να ανταποκριθεί στις επώδυνες συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης καθιστά αδήριτη ανάγκη την εφαρμογή κατασταλτικών, νομοθετημένων μέτρων σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο. Οι υπάρχοντες πόροι επιβάλλεται να κατανεμηθούν σε δράσεις υψηλής προτεραιότητας, χωρίς όμως να παραγκωνίζονται οι αρχές της ισότητας και της μη διάκρισης, δεδομένου ότι περίπου το 15% των πολιτών παγκοσμίως έχουν κάποια μορφή αναπηρίας. Η ευρωπαϊκή κατεύθυνση ενισχύει τη στάση αυτή θέτοντας αυστηρά κριτήρια για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Η Ελλάδα, αναθέτει το μεγαλύτερο μέρος της αντίστοιχης ευθύνης για σχεδιασμό και υλοποίηση δράσεων κοινωνικού προσανατολισμού στην τοπική αυτοδιοίκηση(Ν3852/2010).Ένα τμήμα της εν λόγω ευθύνης αναλύεται στην παρούσα μελέτη. Συγκεκριμένα, αποτυπώνεται το εννοιολογικό υπόβαθρο της δημιουργίας και εφαρμογής κοινωνικής πολιτικής, στο πλαίσιο που ευθυγραμμίζεται με τις παροχές προς τα άτομα με αναπηρία και την προσβασιμότητα του περιβάλλοντος. Εξετάζεται το ισχύον νομικό πλαίσιο και η εφαρμογή του, διερευνάται περιπτωσιολογικά ο βαθμός ικανοποίησης των επωφελούμενων από αυτήν και σχολιάζονται τα αποτελέσματα. Αναλύεται η δομή των κοινωνικών υπηρεσιών και συγκεντρώνονται δεδομένα για τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα στον τομέα της υγείας. Οι ορισμοί αρκετών εννοιών όπως «κοινωνικός αποκλεισμός» και «αναπηρία» τίθενται εξ΄αρχής διευκρινιστικά, προκειμένου να καλυφθεί πλήρως το εννοιολογικό υπόβαθρο της εργασίας