Κασσάνδρα:η γυναικεία μορφή της στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία, υλικό για αξιοποίηση

Abstract

Η μυθολογική φιγούρα της προφήτισσας Κασσάνδρας, της οποίας τα λόγια δεν έγιναν ποτέ πιστευτά, έχει προσελκύσει παγκοσμίως το ενδιαφέρον πολλών μελετητών, καλλιτεχνών και επιστημόνων. Το συγκεκριμένο μυθικό πρόσωπο εμπλέκεται αρχικά, στην ομηρική παράδοση, επανεμφανίζεται στη λυρική ποίηση, λαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αρχαία και στην ελληνιστική τραγωδία, αναφέρεται στην ιστοριογραφία και τελικά αναβιώνει στη σύγχρονη λογοτεχνία (ελληνική & ξένη) με αποκορύφωμα την αξιοποίηση του υλικού του μύθου της –κατά το ήττον ή το μάλλον- στο σύγχρονο θέατρο, στο τραγούδι και στον παγκόσμιο κινηματογράφο είτε με ετερόκλητα είτε με κοινά στοιχεία με βάση τον αρχέτυπο μύθο. Παράλληλα, η Κασσάνδρα καθίσταται ένα γυναικείο σύμβολο, το οποίο αντιμάχεται σε πατριαρχικές αντιλήψεις και στερεότυπα της κάθε εποχής, διατηρώντας όμως αναλλοίωτο το χάρισμα -και ταυτόχρονα κατάρα- της μαντικής τέχνης της δοσμένης ως δώρο από τον θεό Απόλλωνα. Ωστόσο, η ίδια η Κασσάνδρα, χωρίς η ίδια να έχει αμφισβητήσει ποτέ την αυθεντική ταυτότητα της, μέσα από μία πληθώρα εμποδίων και προσδοκιών που προκύπτουν από τον κοινωνικό περίγυρο της, αποκτά ένα ξεχωριστό ψυχολογικό προφίλ, το οποίο έχει επικρατήσει ως «σύνδρομο της Κασσάνδρας» στη σύγχρονη εξελικτική Ψυχολογία δικαιώνοντάς την ως προσωπικότητα να λέει μόνο την αλήθεια. Λέξεις-κλειδιά: σύμφυρση, σχέση λογοτεχνικού- δραματικού κειμένου, μεταφορά λογοτεχνικού έργου στο θέατρο, θεατρικός μονόλογος, «σύνδρομο της Κασσάνδρας», σημειολογία, φεμινιστικές αντιλήψεις, αλήθεια και απόρριψη αυτής.