Πολιτικές Στέγασης Προσφύγων: Η έμφυλη διάσταση

Abstract

Οι πολιτικές στέγασης εντάσσονται στον ευρύτερο σχεδιασμό της κοινωνικής πολιτικής στα πλαίσια παροχής κοινωνικής προστασίας και αποσκοπούν στην δημιουργία στοχευμένων παρεμβάσεων που θα εξασφαλίζουν την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση αιτούντων άσυλο και αναγνωρισμένων προσφύγων. Μολονότι η στέγαση αποτελεί έναν βασικό παράγοντα που ενισχύει σημαντικά τις δράσεις της κοινωνικής ένταξης, εντούτοις πρόκειται για μια πολυσύνθετη έννοια που συνεχώς αναδιαμορφώνεται, κάνοντας αντιληπτό ότι μονάχα η παροχή στέγης δεν διασφαλίζει και δεν συνεπάγεται κοινωνική ένταξη. Η συγκεκριμένη μελέτη επικεντρώνεται στην ανάλυση και διερεύνηση των προγραμμάτων ESTIA και HELIOS τα οποία αποτελούν παρεμβάσεις για την εξασφάλιση και την παροχή στέγης σε κοινωνικά διαμερίσματα για αιτούντες άσυλο και αναγνωρισμένους πρόσφυγες αντίστοιχα. Η εξέταση των συγκεκριμένων στεγαστικών προγραμμάτων, γίνεται με βάση το θεωρητικό υπόβαθρο της φεμινιστικής προσέγγισης, η οποία μας βοηθά να κατανοήσουμε ιδιαίτερες πτυχές τόσο για την προσέγγιση και τον προσανατολισμό της κοινωνικής πολιτικής όσο και για τις διακρίσεις, τα ιδιαίτερα ζητήματα και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι προσφύγισσες. Πιο συγκεκριμένα μέσα από την βιβλιογραφική ανασκόπηση και τα αποτελέσματα της ερευνητικής διαδικασίας, γίνεται αντιληπτό ότι η απουσία της έμφυλης διάστασης κατά των σχεδιασμό των στεγαστικών προγραμμάτων αλλά και η αποσπασματικότητα των στεγαστικών προγραμμάτων, συχνά επιφέρει τον εγκλωβισμό των προσφυγισσών σε μια κατάσταση επαναλαμβανόμενης θυματοποιήσης, αλλά και προνοιακής εξάρτησης. Η απουσία του κρατικού μηχανισμού στην σύσταση ενός ολοκληρωμένου κοινωνικού σχεδιασμού παροχής ασφαλούς διαβίωσης, σε συνδυασμό με την απουσία καταγραφής των αναγκών και των καταστάσεων που βιώνουν, θέτει τις προσφύγισσες σε επισφαλείς συνθήκες.