Η κανονικοποίηση των μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: η περίπτωση της Δυσλεξίας

Abstract

Προβληματισμό της παρούσας μελέτης αποτελεί η τάση της ελληνικής εκπαίδευσης να αντιμετωπίζει ομογενοποιητικά τους μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες και ειδικότερα δυσλεξία. Διερευνάται η εμπειρία τριών ενήλικων ατόμων με ειδικές μαθησιακές ανάγκες από το ελληνικό σχολείο, ο ρόλος των εκπαιδευτικών απέναντι στα παιδιά καθώς και οι επιπτώσεις της εκπαίδευσης στον ίδιο τον μαθητή που διαφοροποιείται μαθησιακά. Υποκείμενα της έρευνας είναι τρία ενήλικα άτομα με δυσλεξία. Η ποιοτική έρευνα και ειδικότερα η συνέντευξη σε βάθος (“ιστορία ζωής”) και η θεματική ανάλυση του περιεχομένου της επιλέχτηκε ως μέθοδος, η οποία επιτρέπει να αναδυθεί το βίωμα και η εμπειρία των συνεντευξιαζόμενων από το εκπαιδευτικό σύστημα. Η έρευνα επισημαίνει ότι πράγματι η κουλτούρα του ελληνικού σχολείου επιδιώκει την κανονικοποίηση των δυσλεκτικών μαθητών, με το πρόσωπο του δασκάλου να είναι εκείνο που παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των μαθητών. Οι δυσλεκτικοί μαθητές αντιμετωπίζουν με δυσκολία την καθεστηκυία μάθηση και συχνά αποτυγχάνουν. Η εκπαιδευτική πολιτική αυτή επηρεάζει σημαντικά την αυτοπεποίθηση του ατόμου και τη συναισθηματική τους ανάπτυξη.