Εκδίκηση και παιδοκτονία στο αρχαίο δράμα: τα βωβά πρόσωπα αποκτούν φωνή.

Abstract

Η συγκεκριμένη εργασία αποσκοπεί στο να ερευνήσει τη θεατρική παρουσίαση της εκδίκησης στο αρχαίο δράμα και συγκεκριμένα γίνεται προσπάθεια να περιγραφεί η γυναικεία ψυχολογία και εκδικητική συμπεριφορά μέσω της μελέτης της τραγωδίας "Μήδεια" του Ευριπίδη, σε συσχετισμό με την παιδοθυσία. Αρχικά, στο ερευνητικό θεωρητικό μέρος, παρουσιάζεται το μοτίβο της θυσίας από τους πρώιμους χρόνους έως την κλασική εποχή και πώς αυτό εμπεριέχει το υπέρλογο και ταυτόχρονα το θεϊκό στοιχείο, εντοπίζονται ομοιότητες και συσχετισμοί ανάμεσα στη θεϊκή και την ανθρώπινη εκδίκηση και πώς κορυφώνεται το εκδικητικό μένος με τη μορφή της παιδοθυσίας, αφού εξεταστεί η θέση των παιδιών στην κοινωνία κατά την κλασική περίοδο κυρίως. Διερευνάται η παρουσία των παιδιών στις τραγωδίες των τριών τραγωδών και το εάν και πώς εμφανίζονταν στη θεατρική σκηνή. Επιπλέον, παρουσιάζεται μια εναλλακτική θεατρολογική, κυρίως μουσικοαφηγηματική, πρόταση για παράσταση ποπ-ροκ όπερας, προσαρμοσμένη στα θεατρικά δεδομένα του θεάματος του 21ου αιώνα, εμπλουτισμένη με θεατρικά μέρη όπου τα παδιά (βωβά πρόσωπα) αποκτουν φωνή και εκφράζουν τα συναισθήματά τους.