Η εξέλιξη του εξωδικαστικού μηχανισμού ρύθμισης οφειλών από τον νόμο 4469/2017 στο νόμο 4738/2020 στην Ελλάδα

Abstract

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η συγκριτική διερεύνηση του Εξωδικαστικού Μηχανισμού Ρύθμισης των Οφειλών, όπως νομοθετήθηκε με τους νόμους 4469/2017 και 4738/2020, καθώς αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια σημείο αναφοράς και πεδίο συζήτησης για τη αναδιάρθρωση των επιχειρήσεων, την οικονομική ανάκαμψη των φυσικών προσώπων και την αποφυγή της πτώχευσης. Μέσω της μελέτης των άρθρων των δύο βασικών νομοθετημάτων, γίνεται μια προσπάθεια για να αποτυπωθεί η αναγκαιότητα, η διαδικασία και τα προβλήματα κατά την ρύθμιση των οφειλών των επιχειρήσεων και των φυσικών προσώπων. Στόχος είναι η διερεύνηση της δυνατότητας να αποτελέσει ο εξωδικαστικός την αυτοματοποιημένη και συστηματοποιημένη πρόταση του κράτους για την υποστήριξη του επιχειρείν, της βιωσιμότητας και της υποστήριξης των ευάλωτων. Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, μέσω της Γενικής Γραμματείας Χρηματοπιστωτικού Τομέα και Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους (πρώην ΕΓΔΙΧ) και η διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και τη μείωση του ιδιωτικού χρέους, έβαλε όλες του τις δυνάμεις για να φέρει έναν απλό, αυτόματο και ηλεκτρονικό τρόπο στη ρύθμιση των οφειλών τόσο προς το Δημόσιο και τους Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης όσο και προς τις Τράπεζες για τη μείωση των «κόκκινων» δανείων, ώστε να υπάρξει μια ουσιαστική και βιώσιμη λύση που θα είναι προς όφελος ολόκληρης της κοινωνίας. Τα βασικά πορίσματα της παρούσας μελέτης καταδεικνύουν ότι τα προβλήματα, οι αβλεψίες ή οι αγκυλώσεις του πρώτου εξωδικαστικού έγιναν «μάθημα» για την ανάπτυξη του δεύτερου εξωδικαστικού μηχανισμού, ο οποίος μετά τις αλλαγές στην πτωχευτική ικανότητα, αφορά περισσότερους οφειλέτες και όπως φαίνεται από τα δημοσιευμένα στατιστικά, έχει μεγαλύτερη απήχηση και ήδη έχει μεγαλύτερη επιτυχία στη ρύθμιση των οφειλών.