Η κλωνοποίηση στο πλαίσιο της βιοηθικής

Abstract

Με την καταιγιστική επιστημονική εξέλιξη, στο τομέα της κλωνοποίησης, έγινε γρήγορα αντιληπτή η αδήριτη ανάγκη θεώρησης και ρύθμισης των νέων αυτών δεδομένων όχι μόνο υπό το πρίσμα της ιατρικής αλλά και σε σχέση με άλλες επιστήμες που ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εξέλιξη των αρχών και των ηθών σε μια κοινωνία. Η κλωνοποίηση διακρίνεται σε δύο μεθόδους, την αναπαραγωγική και την θεραπευτική και η καθεμία από αυτές με τη σειρά τους διακρίνονται σε αναπαραγωγική κλωνοποίηση ανθρώπου, αναπαραγωγική κλωνοποίηση μη ανθρώπινων οργανισμών, θεραπευτική κλωνοποίηση με χρήση βλαστοκυττάρων και κλωνοποίηση εμβρύων για ερευνητικούς και θεραπευτικούς σκοπούς. Σκοπός της εργασίας είναι η παρουσίαση της κλωνοποίησης, των μορφών και μεθόδων της, του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου σε Εθνικό, Ευρωπαϊκό και Διεθνές επίπεδο και των ηθικών διλημμάτων που απορρέουν από την εφαρμογή αυτής μέσα από τη σκοπιά της Βιοηθικής. Τι ακριβώς αναζητάμε μέσα από αυτές τις μεθόδους και για ποιο λόγο; Μπορεί η επιστημονική ελευθερία και έρευνα να είναι ανεξέλεγκτη; Μήπως οι εφαρμογές της κλωνοποίησης αντίκεινται στην ανθρώπινη αξία και ηθική υπόσταση του προσώπου; Μήπως η τεχνική της δημιουργίας ζωντανών οργανισμών και δει πανομοιότυπων πλήττει τη διαφορετικότητα και μοναδικότητα των όντων και συνιστά εργαλειοποίηση του ανθρώπου; Μήπως ομιλούμε για μια σύγχρονη μορφή ευγονικής; Μήπως η αναπαραγωγική κλωνοποίηση μη ανθρώπινων οργανισμών ή η κλωνοποίηση εμβρύων μέσω της θεραπευτικής κλωνοποίησης αποτελεί το έρεισμα για την μετέπειτα αναπαραγωγική κλωνοποίηση του ανθρώπου; Μήπως τα ευρήματα αυτών των μεθόδων αποτελούν αστείρευτη πηγή επιστημονικής γνώσης με σκοπό την ευημερία του ανθρώπου;