Η δανειακή πολιτική της Ελλάδος ως συνέπεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, 1918-1928

Abstract

Η περίοδος του μεσοπολέμου για την Ελλάδα, όπως και για τις άλλες χώρες που είχαν άμεσα ή έμμεσα εμπλακεί στη δίνη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Α΄ΠΠ) και των μεταπολεμικών διεθνών ανακατατάξεων αποτελεί μια εποχή έντονων και ραγδαία εναλλασσόμενων πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων, οι οποίες καθόρισαν και την οικονομική και δανειακή πολιτική της Ελλάδος. Σημαντικά οικονομικά θέματα που αναδιπλώνονται μετά την λήξη του Α΄ΠΠ έως το 1928, χαρακτηρίζουν την περίοδο αυτή: το θέμα των συμμαχικών πιστώσεων, η κερδοσκοπία και η υποτίμηση της δραχμής μεταξύ 1919-1923, το αναγκαστικό δάνειο του Πρωτοπαπαδάκη, οι οικονομικές συνέπειες της αποκατάστασης των προσφύγων, η επιτακτική ανάγκη προσφυγής σε ξένο δανεισμό, η σύναψη δύο προσφυγικών δανείων από την Κοινωνία των Εθνών, η προσπάθεια εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας και σταθεροποίησης του εγχώριου νομισματικού συστήματος. Η παρούσα εργασία στοχεύει να μελετήσει τις επιδράσεις του διεθνούς χρηματοοικονομικού περιβάλλοντος - όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τον Α΄ΠΠ στο χρηματοοικονομικό και πιστωτικό σύστημα της Ελλάδας την περίοδο 1918-1928, μέχρι την επάνοδο του Ελευθέριου Βενιζέλου στην εξουσία, την 19η Αυγούστου 1928 – ως προς την δανειακή πολιτική που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα, με εκτενή αναφορά στην οικονομικοπολιτική και χρηματοπιστωτική κατάσταση της χώρας. Αναδεικνύεται ότι, η χρηματοοικονομική αστάθεια που χαρακτήριζε το διεθνές οικονομικό περιβάλλον λόγω της παγκόσμιας ύφεσης μετά τον Α΄ΠΠ, επηρέασε αρνητικά την ελληνική οικονομία με δεδομένο ότι η οικονομική πολιτική της Ελλάδος εξαρτιόταν κυρίως από τον επαχθή δανεισμό από ξένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, καθιστώντας τη με αυτό τον τρόπο πιο ευάλωτη και επιρρεπή στις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.