Συγχωνεύσεις ασφαλιστικών πργανισμών επικουρική ασφάλισης (Ν. 3655/2008, Ν. 4052/2012 και Ν. 4387/2016). Στόχοι και αποτελέσματα.

Abstract

Η παρούσα πτυχιακή εργασία έχει ως αντικείμενο τη κοινωνική ασφάλιση της Ελλάδας και πιο συγκεκριμένα τη συγχώνευση φορέων επικουρικής ασφάλισης, σε μία απόπειρα να καταστεί το ελληνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δίκαιο, ισότιμο, οικονομικά βιώσιμο χωρίς στρεβλώσεις και με απλοποιημένες διαδικασίες. Το βασικότερο χαρακτηριστικό του ελληνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης ήταν ο κατακερματισμός, δηλαδή πολυάριθμα ταμεία και ανισότητες μεταξύ ασφαλισμένων. Ακόμα, η ελληνική κοινωνική ασφάλιση έχει οικονομικά, διοικητικά και λειτουργικά προβλήματα. Οι στόχοι, επομένως, των ενοποιήσεων οργανισμών επικουρικής ασφάλισης ήταν καταπολέμηση του κατακερματισμού, ισότητα, δικαιοσύνη μεταξύ γενεών, μείωση λειτουργικού κόστους, οικονομική βιωσιμότητα του συστήματος και απλοποίηση διοικητικών διαδικασιών. Ο Ν.3655/2008 περιορίστηκε σε οργανωτικές και λειτουργικές παρεμβάσεις, δεν προέβλεψε ισονομία. Οι ανισότητες αμβλύνθηκαν, επειδή τις επόμενες συγχωνεύσεις τις συνόδευσαν διατάξεις για κοινωνική δικαιοσύνη και για ισότητα μεταξύ συνταξιούχων. Ο Ν. 4052/2012 προώθησε κοινό υπολογισμό εισφορών, ενώ ο 4387/2016 καθιέρωσε «ενιαίο σύστημα εισφορών και παροχών». Όντως, υπάρχει οικονομική επιβίωση της επικουρικής ασφάλισης, αλλά εξαιτίας περικοπών παροχών, όχι των ενοποιήσεων. Επιπλέον, δεν επιτεύχθηκαν διοικητικοί, οργανωτικοί και λειτουργικοί σκοποί, αντίθετα οι συγχωνεύσεις δημιούργησαν συχνά αναστάτωση και χάος. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στις συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις ήταν η αντίσταση από τις ευνοημένες συντεχνίες που φοβήθηκαν ότι θα έχαναν τα προνομία τους. Άλλη δυσκολία ήταν ότι οι συγχωνεύσεις δεν ήταν συνήθως ουσιαστικές.