Η συμβολή της Δραματικής Τέχνης στην Εκπαίδευση στην ανάπτυξη της αυτοαντίληψης σε παιδιά με νοητική υστέρηση: Μια έρευνα δράσης στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Άργους

Abstract

H Ειδική Αγωγή στην Ελλάδα κάνει τα πρώτα της βήματα τον 20ο αιώνα με την ίδρυση ειδικών σχολείων και δομών, με στόχο την ένταξη και αργότερα την επαγγελματική κατάρτιση των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Η συμμετοχή και η πρόσβαση ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες εκφράζουν με σαφήνεια το νόημα της ένταξης. Η Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση κατατάσσεται σε μια παιδαγωγική που χρησιμοποιώντας το συμβολικό παιχνίδι, μπορεί να δώσει το δικαίωμα σε μαθητές με ειδικές ανάγκες να μεταλλάξουν ζωή τους και να ενταχθούν πλήρως στη σημερινή κοινωνία. Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία αποτελεί μια μελέτη για τη συμβολή της Δραματική Τέχνης στην Εκπαίδευση στην ανάπτυξη της αυτοαντίληψης παιδιών με ελαφρά νοητική υστέρηση στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Άργους. Η μεθοδολογική της προσέγγιση στηρίχθηκε στην έρευνα δράσης και πραγματοποιήθηκε στο Ειδικό Δημοτικό Άργους κατά το σχολικό έτος 2016-2017. Πραγματοποιήθηκαν 16 θεατρικές παρεμβάσεις σε 6 μαθητές με ελαφρά νοητική υστέρηση ηλικίας 9-12 ετών και το εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση της αυτοαντίληψης τόσο πριν όσο και μετά την υλοποίηση των εργαστηρίων ήταν το ερωτηματολόγιο ΠΑΤΕΜ Ι της Εύης Μακρή-Μπότσαρη, το οποίο αποτελεί την ελληνική έκδοση του ερωτηματολογίου της Susan Harter. Εκ παραλλήλου, πραγματοποιήθηκαν 30 συνεντεύξεις με τους 5 συναδέλφους των ειδικοτήτων, για κάθε παιδί χωριστά, συμμετοχικές παρατηρήσεις, ενώ παρών σε κάθε θεατρικό εργαστήρι ήταν ο κριτικός φίλος. Τα ποσοτικά ευρήματα της έρευνας έδειξαν μικρή διαφορά στην μέτρηση της αυτοαντίληψης που δεν θεωρείται στατιστικά σημαντική ενώ τα ποιοτικά αποτελέσματα φανέρωσαν θετική αλλαγή στην αυτοαντίληψη και σε άλλους τομείς της προσωπικότητας των μαθητών όπως στην ομαδικότητα, στη συνεργασία, στην ενσυναίσθησή, στην εξωτερίκευση συναισθημάτων, στην αυτοπεποίθηση, στη συγκέντρωση της προσοχής, στη μείωση της προβληματικής συμπεριφοράς, στην ένταξη εσωστρεφών μαθητών στην ομάδα, στη μείωση ηγετικών στάσεων, στην εφευρετικότητα – δημιουργικότητα και στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου.