Η αβεβαιότητα στην αποζημίωση της φαρμακευτικής καινοτομίας. Εναλλακτικές και δυνατότητες των συμφωνιών ελεγχόμενης πρόσβασης στην Ευρώπη.

Abstract

Οι συμφωνίες ελεγχόμενης πρόσβασης αποτελούν μια στρατηγική που κερδίζει συνεχώς έδαφος στην Ευρώπη, καθώς επιτρέπει την ταχύτερη πρόσβαση σε ακριβές, καινοτόμες θεραπείες. Ειδικά στον τομέα της ογκολογίας και των φαρμάκων υψηλού κόστους, η αναγκαιότητα ανάπτυξης συμφωνιών αποτελεί μονόδρομο σε περιβάλλον δημοσιοοικονομικής ύφεσης, καθώς η σύναψη συμφωνιών απαντά διαχειριστικά το μείζονα θέμα της αβεβαιότητας στην αξιολόγηση, αποζημίωση και επιμερισμού κόστους. Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην καταγραφή και ανάλυση του πλαισίου εφαρμογής στην Ευρώπη και μέσα από την βιβλιογραφική αναζήτηση ανέδειξε πέντε ευρωπαϊκές χώρες με επαρκή εμπειρία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, τη Σουηδία, την Πορτογαλία και την Ολλανδία. Η συγκριτική ανάλυση οδηγεί στη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει κάποιος τύπος συμφωνίας που να υπερτερεί, καθώς η συνολική δομή του εκάστοτε συστήματος υγείας, η ύπαρξη υποδομών και η πολιτική υγείας με τις προτεραιότητες που θέτει καθορίζουν το ευρύτερο πλαίσιο. Συνολικά, υποδηλώνεται μια προσπάθεια μετάβασης από απλά σχήματα οικονομικού τύπου σε πιο περίπλοκα σχήματα που περιλαμβάνουν καταγραφή εκβάσεων υγείας σε ρεαλιστικές συνθήκες κλινικής πρακτικής ως πιο συγκροτημένα σχήματα που στηρίζονται στην αποτίμηση της συνολικής αξίας μιας θεραπείας. Παρά το γεγονός ότι η αξιολόγηση των εφαρμοσμένων συμφωνιών και η ανταλλαγή πληροφοριών είναι ελλιπής, οι πληρωτές θεωρούν ότι οι διαπραγματεύσεις με τη φαρμακοβιομηχανία πρέπει να συνεχιστούν. Στην Ελλάδα παρότι υπάρχει το νομοθετικό πλαίσιο δεν είναι ξεκάθαρος ο τρόπος εφαρμογής τους, παρόλα αυτά επιχειρείται η παρουσίαση κάποιων προτάσεων. Η αναλυτική προσέγγιση των χαρακτηριστικών ενός προϊόντος, η κατανόηση των διαφορετικών ακάλυπτων υγειονομικών αναγκών και προτεραιοτήτων και οι δυνατότητες των υποδομών του εκάστοτε συστήματος υγείας συστήνονται ως οι κρίσιμοι συντελεστές στην επιτυχή ανάπτυξη συμφωνιών.