Παιδική Προστασία, Κρατική Μέριμνα και Κοινωνία Πολιτών. Συνεργάτες ή Ανταγωνιστές;

Abstract

Η ποιότητα της Δημοκρατίας σε ένα κράτος αντικατοπτρίζεται μεταξύ άλλων παραμέτρων και στη θέσπιση νόμων και διατάξεων για την προάσπιση των ευάλωτων μελών του, ενώ ο πολιτισμός του αντικατοπτρίζεται και στην ύπαρξη κοινωνικής ευαισθησίας και κουλτούρας υπέρ των αδυνάτων και μειονεκτούντων. Ειδικά όταν τα αδύναμα μέλη ενός κράτους αφορούν ευάλωτα παιδιά, τα οποία χωρίς να έχουν επιλέξει και χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει, χρήζουν μιας πολύ ευαίσθητης και προσεκτικής μεταχείρισης. Στην Ελλάδα για τα παιδιά που βρίσκονται σε συνθήκες όπου κινδυνεύει η υπόστασή τους κατά παντοίους τρόπους, η Πολιτεία μεριμνά γι αυτά, ώστε με τη συνδρομή της να ελαχιστοποιηθούν οι κίνδυνοι που τα απειλούν. Παράλληλα με την Πολιτεία, μια άλλη σημαντική μορφή αρωγής δίνει το παρόν στην αντιμετώπιση των δύσκολων καταστάσεων που αντιμετωπίζουν αρκετά παιδιά μας, κινούμενη ανάμεσα στο κράτος και στους πολίτες, δηλ. η Κοινωνία Πολιτών. Η εργασία μας θα ερευνήσει το δίπολο Κράτους – Κοινωνίας Πολιτών, εξειδικεύοντας στην περίπτωση της παιδικής ευαλωτότητας και προστασίας, εστιάζοντας κυρίως στην σχέση που διέπει αυτό το δίπολο. Μας ενδιαφέρει να σχηματίσουμε μια ξεκάθαρη άποψη, εάν αυτοί οι δύο φορείς που σκοπό έχουν το όφελος των παιδιών, λειτουργούν συνεργατικά και αποτελεσματικά ή παρατηρούνται τριβές και δυσκαμψίες που σαν αποτέλεσμα έχουν μια ελλιπή πολιτική συνέπειας και εμπιστοσύνης ως προς τον αρχικό τους στόχο.