Reflection of System and Method Acting in Contemporary Turkish and Greek Theater and Cinema.

Abstract

Η παρούσα διατριβή εξετάζει τον φορμαλιστικό χαρακτήρα της μεθόδου Στανισλάφσκι και της μεθόδου υποκριτικής στην τουρκική και ελληνική εκπαίδευση και πρακτική υποκριτικής στο θέατρο και τον κινηματογράφο από το 1958 έως το 2010. Οι ερμηνείες της υποκριτικής που εφαρμόστηκαν στην Τουρκία και την Ελλάδα προσδιορίστηκαν με τη χρήση θεωρητικών αναφορών από τις θεωρίες υποκριτικής στον κινηματογράφο και το θέατρο. Η μελέτη αυτή συγκρίνει και αναλύει αυτές τις ερμηνείες μέσα από το πρίσμα των πολιτιστικών και ιστορικών πλαισίων της Συνεντεύξεις με ηθοποιούς, σκηνοθέτες και ακαδημαϊκούς έχουν αποδώσει σημαντικές πληροφορίες. Η μελέτη διερευνά περαιτέρω τον αντίκτυπο της Δημοκρατικής Επανάστασης στο τουρκικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Εκτός από τη διερεύνηση της διασταύρωσης των παραδοσιακών τουρκικών θεατρικών παραδόσεων και των δυτικών πολιτισμικών επιρροών, η διατριβή εξετάζει την ανάμειξη της αισθητικής του Μπρεχτ με το θέατρο σκιών και το μεντάχ, επισημαίνοντας τα κοινά χαρακτηριστικά τους. Επιπλέον, αναλύει την εφαρμογή και τα αποτελέσματα της θεωρίας υποκριτικής του Στανισλάφσκι στον τουρκικό κινηματογράφο. Η διατριβή εξετάζει επίσης την ενσωμάτωση του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου σε ένα καθολικό αισθητικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε από την επιρροή του Στανισλάφσκι. Το κεφάλαιο των συμπερασμάτων παρουσιάζει συγκριτικά ευρήματα που απαντούν στο βασικό ερευνητικό ερώτημα της διατριβής σχετικά με τον αντίκτυπο του Συστήματος και της Μεθόδου Στανισλάφσκι στην τέχνη της υποκριτικής στον τουρκικό και ελληνικό κινηματογράφο και θέατρο.